Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας

Κάποια πράγματα οφείλουν να μείνουν αναλλοίωτα. Είναι οι αναμνήσεις μας, είναι οι εκδρομές στο βουνό και το σκαρφάλωμα στα δέντρα, είναι το χώμα που του ρίχναμε νερό, το μετατρέπαμε σε λάσπη και τότε άρχιζε η φαντασία μας να δημιουργεί, είναι οι παραλίες που κάναμε βουτιές από τα βράχια, και φτιάχναμε κάστρα στην άμμο. Είναι η παιδική μας ηλικία, τα παιχνίδια μας, οι αναμνήσεις μας και το χρέος μας στις επόμενες γενιές να μπορέσουν να παίξουν, να σκαρφαλώσουν, να δημιουργήσουν με χώμα, πέτρες και κλαριά.

Δεν χρειάζεται να φτιάχνουμε αποστειρωμένους χώρους που δεν βοηθούν την παιδική φαντασία να αναπτυχθεί, την παρέα να δημιουργηθεί και το μοίρασμα μέσα από το παιχνίδι να έρθει. Στο ωραίο γκαζόν με τα τραπεζάκια και τις καρέκλες ολούθε, δεν δίνουμε ερεθίσματα στα παιδιά να εξερευνήσουν, να παίξουν, παρά μόνο να κάθονται και να χαζεύουν και πάλι στο κινητό, όπως κάνουν σε τόσους άλλους χώρους καθημερινά.

Ας αφήσουμε λοιπόν το Χαλικάκι στην ησυχία του, να έχει το χώμα του, τα δέντρα του, την ελευθερία ενός χώρου να είναι απλό μα και χρήσιμο συνάμα. Εννοείται ότι χρειάζεται κάποιες παρεμβάσεις για να γίνει το πάρκο καλύτερο. Ας φυτέψει ο δήμος ψηλά δέντρα, όμορφες είναι και οι χαρουπιές για να ξεφύγουμε λίγο από το πεύκο, σίγουρα οι ειδικοί θα έχουν να προτείνουν ακόμα περισσότερα. Να φτιαχτεί ο φωτισμός, να δημιουργηθούν ράμπες και διαδρομές για άτομα ΑΜΕΑ σε όλες τις εισόδους και να μπουν 2-3 βρύσες με νερό.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν με ιδίους πόρους, δεν χρειάζεται να χτιστεί κάποιο κτίριο, ώστε να χρειάζεται η άδεια της ΕΤΑΔ, δεν ανοίγει η κερκόπορτα για τόσα ακόμα αναξιοποίητα -φιλέτα- οικόπεδα στο δήμο και έτσι διασφαλίζεται η δημόσια χρήση και συνεχίζεται ο αγώνας μέχρι να περιέλθουν όλα στην δικαιοδοσία του δήμου. Παράλληλα, σε άλλα δημόσια οικόπεδα να απαιτήσουμε την ανέγερση νέων σχολείων και παιδικών σταθμών που τόσο ανάγκη έχει η πόλη, καθώς και μαζική συντήρηση των ήδη υπαρχόντων σχολικών κτιρίων που έχουν σοβαρά προβλήματα.

Να διαφυλάξουμε τη δημόσια γη. Να σεβαστούμε τους αγώνες των προηγούμενων γενιών και να παραδώσουμε κι εμείς στα παιδιά μας δημόσιους χώρους χωρίς επιτηδευμένη αξιοποίηση και χωρίς αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος.

Γιατί “τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας, δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει” και δεν θα το αφήσουμε να συμβεί.