Ο «Καπίρειος» προοδευτικός ρεαλισμός!

«Ο προοδευτικός ρεαλισμός επιβάλλει να κοιτάξουμε μπροστά. Όποιος θέλει να μείνει ταμπουρωμένος στο παρελθόν, ας το κάνει μόνος του. Η πόλη δεν θα περιμένει κανέναν να τελειώσει το… κόσκινο, επειδή φοβάται να ζυμώσει το μέλλον».

«Καπίρειον απόφθεγμα». «Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμος ατάκτως ερριμμένα». Ρήματα, ουσιαστικά και επίθετα, κλιτά και άκλιτα μέρη του λόγου όλα μαζί και ανάκατα, σ’ ένα  «προοδευτικό ρεαλιστικό αχταρμά» κατρακύλησαν και παρέσυραν στο διάβα τους κάθε έννοια πολιτικής συνείδησης και πρακτικής και  «αφαιρώντας  τι το δημιουργικό και αληθές. 

Απότοκος του ξεπουλήματος όχι μόνο της έκτασης  του «Χαλικάκη», αλλά κάθε συλλογικής αντίληψης, ότι «τούτος ο τόπος είναι δικός μας και δεν ξεπουλιέται μήτε ενοικιάζεται  και υποθηκεύεται».  Και στον κατήφορο να εξισώνουμε προσωπικότητες-μπροστάρηδες των αγώνων για κατοχύρωση της δημόσιας περιουσίας. Ίδιον. Διαχρονικό το γεγονός. Διαχρονικός και κυρίως προφητικός ο Αλεξανδρινός.

«Αλλά, (…), τί φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί

να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν».

Και καλά όλα αυτά. Τις παροιμίες με τα ζυμώματα;  Κόσκινα και κοσκινίσματα, ζυμώματα και ζυμωτήρια.  Στο μόνο που έχει δίκιο. Το ζύμωμα έγινε. Αγώνες και θυσίες, οράματα και αγωνίες χρόνων τα ρίξατε στη σκάφη της παραπληροφόρησης.

Το χειρότερο είναι άλλο. Με το ζύμωμα, πίσω από τις πλάτες των Ηλιουπολιτών, ζυμώθηκε και το αποτέλεσμα.  Ο χώρος στο Χαλικάκη, εάλω.

Παροιμιωδώς: «Η νοικοκυρά χορεύει και η σκύλα τρώει το αλεύρι».

Κίτσος ο Ρομαντικός