Ο Αγώνας ξεκίνησε!
Κάποιοι ισχυρίζονται, χωρίς στοιχειώδη γνώση, ότι πέρασε ο καιρός των αγώνων. Εμείς με την Πράξη μας πολεμάμε αυτή την σκόπιμα ηττοπαθή αντίληψη, για να παραμείνει η τοπική αυτοδιοίκηση κύτταρο δημοκρατίας κι όχι δουλικό της κεντρικής εξουσίας, υπηρέτριας κι αυτής εντόπιων και αλλοδαπών συμφερόντων.
Η εποχή Κιντή, όπως συμβολικά την ονομάζουμε, φιλοτεχνεί την ανυποχώρητη αγωνιστική αντίληψη. Αυτή την αντίληψη να κρατήσουμε εντός μας.
Αγαπητοί φίλοι!
Ας παραμείνουμε ενωμένοι, όπως ξεκινήσαμε και μεθοδικά να βαθύνουμε και πλατύνουμε την δράση μας. Τίποτα δεν χάνεται όταν το πιστεύεις ζωντανό. Πεθαίνει όταν πεις ότι δεν έχει μέλλον.
Αυτή η πόλη, η Ηλιούπολη, δεν ανήκει σε κανέναν που την θέλει νεκρή. Ούτε σ’ αυτούς που φοβούνται, ούτε στους ιδιοτελείς. Ανήκει σε όσους αγωνίζονται γι’ αυτήν , για τους ελεύθερους χώρους της, για τις μνήμες που οφείλουμε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας ως ασπίδες και δόρατα! Αυτή η πόλη έχει μέλλον, μα το μέλλον της είναι συνυφασμένο, όχι με την δειλία, το ψέμα και τον συμβιβασμό, αλλά με το ρεαλιστικό όραμα του αγώνα.
Η εμπειρία μας στην υπόθεση της Δημόσιας Γης, που μετράει πάνω από σαράντα χρόνια είναι γεμάτη από τάχα σώφρονες φωνές που μας προέτρεπαν να συμβιβαστούμε, να σταματήσουμε τις παρεμβάσεις, τους πολιτικούς αγώνες, τα δικαστήρια. “Με ποιους πάτε να τα βάλετε;” μας έλεγαν οι “ρεαλιστές”, μα ο ρεαλισμός τους οδηγούσε στην ήττα και την απώλεια της δημόσιας περιουσίας.
“Δεν είναι καιρός για αγώνες”, μας έλεγαν και τότε! Και ο Κιντής απαντούσε επάνω από την γη που κατακτούσαμε :” Πάντα είναι ο καιρός για αγώνες ” . Κι εμείς λέμε: ” Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μήνες κοσκινίζει”. Κι ακόμη λέμε προς εκείνους που προκρίνουν τον συμβιβασμό: ” Αν ακούγαμε τους παλαιότερους “συναδέλφους” τους και αδρανούσαμε, όλα τα δημόσια κτήματα θα είχαν “φυτευτεί” με πολυκατοικίες.
Πολλές φορές το Δημόσιο , μέσω της “ασύγγνωστης αμέλειας” (ασυγχώρητης) οργάνων του μας έφερνε προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Με την παρακολούθηση και την συνεχή μάχη ανατρέπαμε κάθε συμβιβασμό. Είχαμε τότε όμως ένα όπλο που ακόμα κόβει: τον λαϊκό παράγοντα, τους πολίτες, κυρίως τους περιοίκους των δημοσίων κτημάτων, στους οποίους αναθέταμε την παρακολούθηση κάθε ύποπτης εξέλιξης.
Λάθη, παραλείψεις κάναμε . Μόνο οι ιδιοτελείς έχουν το αλάθητο. Κι οι πεθαμένοι .Μάχες χάσαμε, αλλά τον πρώτο πόλεμο τον κερδίσαμε.
Εμπρός λοιπόν, με αφετηρία το σύμβολο των αγώνων μας, το “Χαλικάκι”, να κερδίσουμε και τον δεύτερο , ίσως δυσκολότερο, πόλεμο!
Νίκος Καραβέλος
