Ψωμί, τυρί δεν είχαμε, ραπανάκια για την όρεξη γυρεύαμε

Έρχονται τα Χριστούγεννα. Θα τα εορτάσουμε εν Ηλιουπόλει περίλαμπρα και πολυτελώς.  Το δέντρο στην πλατεία, με «εικαστική παρέμβαση», το κάναμε «σκιόρεμα», αλλά δεν έχει σημασία.  Θα το στολίσουμε. Πώς; Βάλε λαμπιόνια, βάλε καλώδια. Μην βάζεις καθόλου γούστο, για να αυξήσεις το   χάσμα της όποια αισθητικής αντίληψης.

Και μην αγανακτείτε καθόλου συνδημότες μου που τα πάντα είναι υπό ανάθεση. Αυτός είναι ο κανόνας. Με ανάθεση τα πάντα. Γιορτές και πανηγύρια, Χριστούγεννα, Πάσχα και Απόκριες, θέατρα, κινηματογράφοι ό,τι γίνει πρέπει να προηγηθεί η ανάθεση. Τόσο που εύκολα κανείς διερωτάται τι νόημα έχει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού;

«Βιάζεσαι», ίσως με επιπλήξει ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού κ. Γιάννης Ταβουλάρης. Κι αυτό, φυσικά, τραγουδιστικά! Δεν ξέρω, μπορεί να ανταπαντήσω με το «ανεβαστικό» άσμα «για πάρτι σου τα σπάω, τα μαγαζιά γυρνάω, είσαι για μένα κάτι το μοναδικό».

Μα, μένα μού σφυρίζουν τα αυτιά από την κατοστάρα. Τόσα και παραπάνω θα κοστίσουν οι Χριστουγεννιάτικες γιορτές. Με ανάθεση…

Και το ερώτημα του αγαθού Κίτσου. Καλά, λίγο να προσέχαμε  τους εθνοτοπικούς συλλόγους, που τους έχουμε όχι στη γωνία, αλλά στο σκοτάδι, θα είχαμε εκδηλώσεις περιωπής και δεν θα ψάχναμε να βρούμε τις μπάμιες με την οδοντογλυφίδα!

Κίτσος ο γιορτινός