Κάτι πέθανε πριν από την πτώση
Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί. Οι Πανελλήνιες, το άγχος, οι απώλειες (λέγεται ότι το ένα κορίτσι είχε χάσει πρόσφατα τον πατέρα του), οι απάνθρωποι ρυθμοί της καθημερινότητας, τα social, το διαδίκτυο γενικότερα, η έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας, η ανασφάλεια, η επισφάλεια, η ρευστότητα και πολλά πολλά ακόμα.
Όμως. Το χειρότερο, το πιο λυπηρό, το πιο σκληρό που έχει καταγραφεί σε αυτό το σημείωμα είναι το: «Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος». Πίσω από αυτό ελλοχεύει η αβάσταχτη αλήθεια. Νέα παιδιά που δεν μπορούν να δουν αυτόν τον κόσμο ως ένα κόσμο στον οποίο χωράει το ενδεχόμενο της αλλαγής προς το καλύτερο, και ταυτόχρονα τους εαυτούς τους ως υποκείμενα μέσα του και όχι ως αντικείμενα.
Ως υποκείμενα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου – ακόμη κι αν δεν τα καταφέρουν, ακόμη κι αν αυτό δεν γίνει ποτέ. Γιατί σαφώς και είναι σημαντικά αυτά που βλέπεις γύρω σου και δεν γίνεται να σε αφήνουν ανεπηρέαστο, αλλά πέρα από αυτό που βλέπεις, ακόμη πιο σημαντικό ρόλο στη ζωή παίζει και ο τρόπος που το βλέπεις.
Και αυτό που έχει καταστραφεί, έχει διαλυθεί μέσα σε αυτά τα παιδιά, είναι αυτός ο τρόπος, ο ικανός να σε τραβήξει προς τη ζωή, μέσω της χαραμάδας φωτός που αφήνει πάντα το κίνητρο, η διάθεση, η πίστη στην πορεία προς την αλλαγή – όχι γιατί έτσι είναι πιο εύκολα τα πράγματα, αλλά γιατί είναι πιο ανθρώπινα. Αυτός ο τρόπος είναι που έχει πεθάνει μέσα τους πολύ νωρίτερα από τη βουτιά στο κενό.
Υ.Γ. προς γονείς και γενικά: Πείτε αρχικά στους εαυτούς σας και μετά στα παιδιά σας ότι η ζωή δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι ωραία· χρειάζεται να είναι πιο ζωένια. Αυτή η ζωένια ζωή, μαζί με όλα τα ωραία, αγκαλιάζει και τα λάθη, τις αποτυχίες, τα χαμηλά, τα μικρά, τα ατελή, τις ρωγμές.
Ηλέκτρα Τζώρτσου
