«Η νοικοκυρά χορεύει και η σκύλα τρώει το αλεύρι»

Ο λαός κάτι ήξερε. Και όπως διατύπωσε τη θυμοσοφία του, πάντα δίκαια και αμερόληπτα, «έγραψε» κανόνες, αλήθειες και αξίες. Μόνο που τα είπε παστρικά, καθαρά, ατόφια και γνήσια.  Κι έτσι ούτε χαρτί υγείας χρειάζεται ούτε χαρτιά υγείας, ανάλογα πολλαπλασιαζόμενα, για να τυλιχτούμε ή και να μπαλωθούμε. Λύθηκαν όλα τα προβλήματα του Δήμου, επανακαθορίστηκαν οι σχέσεις Διοίκησης-Εργαζομένων και μας μάρανε η «αναξιοπρεπής ή ανάρμοστος ή ανάξια συμπεριφορά» της προέδρου του Σωματείου Εργαζομένων.

Ναι, αλήθεια για όλα αυτά εκλήθη εις απολογία η πρόεδρος.  Σοβαρά; Σοβαρότατα. Ανάρμοστος συμπεριφορά: «ανθρώπινη ενέργεια που δεν είναι σύμφωνη με ό,τι θεωρείται σωστό στα πλαίσια της κοινωνίας». Αναξιοπρεπής: «περιφρόνηση στους κανόνες που καθορίζουν τη σωστή συμπεριφορά» και τέλος ανάξια συμπεριφορά. Ε, εδώ θα καταφύγω στον Παλαμά. «Ανάξιος κι όποιος συλλογιέται/και μες στου λογισμού του κλειέται/ τη φυλακή».

«Αλλού με ξύνεις  (η)γούμενε κι αλλού έχω φαγούρα». Σιγά μην ενοχλήθηκε από την αναπαραγωγή.  Αλλού είναι το πρόβλημα. Πώς -πάντοτε ανώδυνα- θα (να) «επιβάλουμε περιφανή σιωπή μώκου». Στα απλά ελληνικά πώς θα φιμώσουμε απαξάπαντες όσοι/ες έχουν σχέση με τον Δήμο. Διαφορετικά δεν εξηγείται. Ο κ. Δήμαρχος είναι φιλόλογος. Διάβασε Τραγωδία, διάβασε και Κωμωδία. Αν ζούσε σήμερα ο Ευριπίδης θα τον είχατε «κατασφάξει» κ. Δήμαρχε;

Εγώ, προσωπικά, και με το συμπάθιο το πρώτο ενικό πρόσωπο, θα διάβαζα το ποίημα «Το Γέλιο σου» του Πάμπλο Νερούντα.

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

Κίτσος ο γελαστός