Γιατί δεν έχουμε έναν Δημήτρη Κιντή σήμερα; Η δική μας απάντηση στο άρθρο του Γ.Μπαλτά στο Ilioupolipress

Είναι πολύ ενδιαφέρον και ελπιδοφόρο  οτι στον δημόσιο διάλογο της Ηλιούπολης τον τελευταίο καιρό, συζητιέται με διάφορες αφορμές και ποικίλους τρόπους το όνομα και έργο του Δημήτρη Κιντή. Μια εκτενή αναφορά στην πιο βασική πτυχή του έργου του, την κατάκτηση των “Οικοπέδων Νάστου” και την κατοχύρωση της Δημόσιας περιουσίας έγινε στο πρόσφατο και πολύ επιτυχημένο 4ο φεστιβάλ “Τζιτζίκεια 2025”.

Η βασική συζήτηση της βραδιάς (5 Οκτωβρίου) ήταν αφιερωμένη στην Δημόσια περιουσία. Τοποθετήθηκαν με εκτενείς αναφορές στον Δημήτρη Κιντή, οι βασικοί ομιλητές Περικλής Καπετανόπουλος και  Νίκος Καραβέλος ενώ τοποθετήσεις έκαναν με επίσης εκτενείς αναφορές στον Δ. Κιντή ο πρώην Δήμαρχος Θόδωρος Γεωργάκης, η πρώην επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηλιούπολης Τασία Τσατσούλη και ο Γιώργος Λουκάς αντιδήμαρχος επί Δημαρχίας Δ.Κιντή.  

Στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι να αναφερθούμε στην επιτυχημένη και άκρως χρήσιμη  συζήτηση για την Δημόσια περιουσία που έγινε στην εκδήλωση, την ώρα μάλιστα που όλοι νιώθουμε τα όρνια πάνω απο αυτήν… Στόχος είναι να εμπλουτίσουμε τον διάλογο με αφορμή ένα άρθρο του διαρκώς ουσιαστικού και με εύστοχο λόγο Γιώργου Μπαλτά. Το άρθρο ανέβηκε στο Ilioupolipress την Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου. (διαβάστε το όλο εδώ) και είχε τίτλο “Η μάχη του κορμού“.

Ο συγγραφέας ξεκινά με τα όσα ειπώθηκαν στην εκδήλωση των  “τζιτζικείων”, εντοπίζει τις θετικές έως νοσταλγικές αναφορές των ομιλητών στον Δημήτρη Κιντή και θέτει ένα κομβικό ερώτημα, που σε ελεύθερη απόδοση θα το συμπυκνώναμε  ως εξής: “Μπορούμε σήμερα να έχουμε έναν Δημήτρη Κιντή;” Η απάντηση του Γ.Μπαλτά χωρίς να το γράφει ρητώς είναι ΟΧΙ, σημειώνοντας χαρακτηριστικά οτι  ο Δ.Κιντής υπήρξε ένα σημαντικός Δήμαρχος επειδή οι τότε συνθήκες ήταν κατάλληλες ενώ σήμερα “είναι δραματικά διαφορετικές”.

Γράφει ο Γ.Μπαλτάς:

“Ο Δημήτρης Κιντής ήταν ένα τέτοιο θαλερό φύλλο, άντε γερός βλαστός- κλάδος του κομματικού κορμού που ήρθε, έδρασε και «υπακούοντας» στα κελεύσματα του χρόνου πέρασε στο πάνθεο των άξιων και διακεκριμένων πολιτών αυτής της πόλης!
Όταν το δένδρο μένει χωρίς φύλλα, χωρίς βλαστούς η αιτία αναζητιέται στον κορμό και το ριζικό σύστημα του δένδρου που δεν μπορεί να αναπληρώσει τα φύλλα, που δεν μπορεί να ανανεώσει τους βλαστούς.
Από το 1995 που πέθανε ο Δημήτρης Κιντής ή μάλλον από το 1990 που έχασε τις εκλογές από τον Θόδωρο Γεωργάκη η πολιτική ζωή της Ηλιούπολης ζει στη σκιά του Δημήτρη Κιντή, αδυνατώντας να δώσει ο «κορμός» ένα νέο Δημήτρη Κιντή!
Γιατί;
Γιατί οι συνθήκες είναι δραματικά διαφορετικές!”. (η υπογράμμιση δική του)

Σε αυτό το τελευταίο  ο συγγραφέας του άρθρου έχει δίκιο. Είναι εντελώς διαφορετικό το πλαίσιο της δεκαετίας του 80 από το σημερινό. Σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό. Είναι εντελώς διαφορετικά, σχεδόν νεκρωμένα τα αντανακλαστικά της κοινωνίας και της συλλογικής δράσης και αντίδρασης σήμερα. Ήταν τελείως διαφορετικά πριν 40 χρόνια.

Εκεί που ο Γιώργος Μπαλτάς σύμφωνα πάντα με την γνώμη του γράφοντα, “δεν έχει δίκιο” είναι όταν αποδίδει την δράση και τους νικηφόρους αγώνες για τα οικόπεδα του Δημοσίου, στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Επισημαίνει χαρακτηριστικά: “Ο Δημήτρης Κιντής έδρασε και αναδείχτηκε σε μια συγκεκριμένη εποχή με συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, μια εποχή που κεντρική επιλογή του κράτους ήταν η ανάδειξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως πυλώνα του μετασχηματισμού του «οπισθοδρομικού» Ελληνικού κράτους σε ένα σύγχρονα σοσιαλιστικό κράτος με μόνη σαφή οριοθέτηση, κάτι ανάμεσα στο διπολικό τότε κόσμο!” (η υπογράμμιση δική μας)

Η απόφαση της Δημοκρατικής Ενότητας (παράταξη του Δ.Κιντή) να αναδείξει σε κυρίαρχο και πρωτεύον το θέμα της Δημόσιας περιουσίας, να ξεσκεπάσει τους καταπατητές και να “μπουκάρει” στα οικόπεδα,  δεν έγινε επειδή η κεντρική επιλογή του κράτους είχε “θέσει την τοπική αυτοδιοίκηση ως πυλώνα του μετασχηματισμού”.

Έγινε επειδή ο Δημήτρης Κιντής και οι συνεργάτες του ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.

Έγινε επειδή συγκρούστηκαν με τεράστια συμφέροντα, επειδή αψήφησαν Νόμους, επειδή δεν σκέφτηκαν ούτε λεπτό την συναλλαγή και το παζάρι, επειδή έβαλαν πάνω από όλα το κοινό καλό.  Και τα έκαναν όλα αυτά επειδή ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.

Έγινε επειδή ενέπνευσαν τον λαό και στηρίχτηκαν από τον λαό με τεράστιες μαχητικές κινητοποιήσεις. Η κεντρική επιλογή του ΠΑΣΟΚ τότε “να θέσει την τοπική αυτοδιοίκηση ως πυλώνα μετασχηματισμού” ίσχυε σε όλη την Ελλάδα. Εισβολή όμως με τσαμπουκά σε οικόπεδα, κόψιμο λουκέτων (κινηματογράφος), κατάληψη εκατοντάδων οικοπέδων έγινε ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ και έγινε στην Ηλιούπολη επειδή στην  Δημοτική Αρχή υπήρχαν ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.

ΕΥΤΥΧΩΣ!!!

Πράγματι ισχύει οτι ένα  κόμμα υπήρχε πίσω από τον αγώνα του Δ.Κιντή, αλλά αυτό δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ, ήταν το ΚΚΕ.

Προφανώς το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο βοήθησε και ενίσχυσε θετικά  το τελικό αποτέλεσμα, αλλά αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη αταλάντευτη αγωνιστική διάθεση και η αγωνιστική πράξη ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ. Και σήμερα ούτε ΙΚΑ θα υπήρχε, ούτε κολυμβητήριο, ούτε 11ο Δημοτικό, ούτε Μουσείο Αντίστασης, ούτε Πάρκο Αγίου Νικολάου, ούτε πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, ούτε γήπεδα τένις, ούτε Χαλικάκι, ούτε, ούτε, ούτε… Όλα αυτά τα οικόπεδα θα είχαν γεμίσει τσιμέντο και πολυκατοικίες. 

Αυτή είναι η πραγματικότητα και πρέπει να λέγεται και να υπενθυμίζεται συνεχώς, ειδικά αυτή την εποχή που δεν υπάρχει ένας  Δημήτρης Κιντής στο Δημαρχείο (είναι και ντεμοντέ οι αγωνιστές Δήμαρχοι…!!!). Ειδικά αυτή την εποχή που η λογική της συναλλαγής κυριαρχεί παντού… Ειδικά αυτή την εποχή της συστηματικής απαξίωσης κάθε τι συλλογικού, σαν να μην έχει αποδειχτεί από την ιστορία οτι οι κοινωνίες κερδίζουν μόνο όταν δρουν συλλογικά, οργανωμένα και με σαφή στόχευση.

ΥΓ. Η φράση από το άρθρο του Γ.Μπαλτά για την δεκαετία του 80 “…κεντρική επιλογή του κράτους ήταν η ανάδειξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως πυλώνα του μετασχηματισμού του «οπισθοδρομικού» Ελληνικού κράτους σε ένα σύγχρονα σοσιαλιστικό κράτος…” είναι διαπίστωση ή τρολιά για τα ωραία χρόνια του ΠΑΣΟΚ;

Αν είναι τρολιά είναι πολύ πετυχημένη. Αν είναι διαπίστωση θα είχε ενδιαφέρον μια περιγραφή της Σοσιαλιστικής Ελλάδας του 1980! Αυτό θα θέλαμε πολύ να το διαβάσουμε.

Απευθύνουμε με πολύ εκτίμηση και επισήμως την πρόσκληση – πρόκληση προς τον Γ.Μπαλτά.

Θ.Κ.