Όχι άλλοι πληθυντικοί! Με αφορμή την σπαρακτική ιστορία των δυο 17χρονων κοριτσιών…

Δυο τρείς σκέψεις με αφορμή όσα (πολλά) γράφτηκαν και γράφονται για την σπαρακτική ιστορία των δυο 17χρονων κοριτσιών που έπεσαν από την ταράτσα πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη, ένα από τα πιο βαριά γεγονότα που έχουμε διαχειριστεί όλοι μας σε συλλογικό τοπικό επίπεδο. 

Κοινός παρονομαστής σε πολλά κείμενα στα social media είναι το “πρώτο πληθυντικό πρόσωπο”, Τι κοινωνία “παραδώσαμε”, τι κοινωνία “φτιάξαμε”, τι σχολείο “έχουμε”, τι πλαίσιο “δώσαμε” στα παιδιά, τι λάθος “κάναμε” . Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είναι κυρίαρχο, σαν να έχουμε όλοι μαζί την ίδια ευθύνη για την βαθιά άρρωστη κοινωνία. Με απόλυτο σεβασμό σε αυτή την ανάγκη πολλών που επέλεξαν αυτόν τον πληθυντικό, έχω να πω οτι ΔΕΝ παραδώσαμε και ΔΕΝ παραδίδουμε καμία τέτοια κοινωνία, γιατί απλά ΔΕΝ συμφωνούμε με μια τέτοια κοινωνία. Το ότι ζούμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο δεν σημαίνει οτι τον αποδεχόμαστε και πολύ περισσότερο οτι τον κληροδοτούμε.

Αφήνουμε στην επόμενη γενιά ότι καλύτερο μπορούμε, αλλά όχι την σαπίλα και τα αδιέξοδα αυτού του κόσμου. Σαπίλα και αδιέξοδα που βασίζονται στα συστατικά αυτού του κόσμου. Όταν υπέρτατη αξία είναι το κέρδος, η ατομική ανέλιξη με κάθε μέσο, η ατομική ευημερία, η ατομικότητα γενικώς,  αγνοώντας το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνουν αυτά, τότε θα συμβαίνουν αυτά.

Και εμείς ως νεότεροι επιλέξαμε τι από όλα όσα μας παραδίδονταν θα παραλάβουμε από τους παλαιότερους, όχι τα πάντα, αλλά αυτά που αξιολογήσαμε ως θετικά, μοναδικά, πρωτοποριακά, χρήσιμα, ιδεατά. Έτσι και εμείς με την σειρά μας διαλέγουμε να παραδώσουμε στους επόμενους θετικά, χρήσιμα και πρωτοποριακά. Και ναι υπάρχουν τέτοια πολλά μέσα στην σαπίλα και το άγριο κυνηγητό του κέρδους, της προβολής και τις επίπλαστης καταξίωσης. 

Είχαμε και εμείς να διαλέξουμε και να αποδεχτούμε σάπιες ιδέες, αλλά αρνηθήκαμε. Η γενιά του 40 μας παρέδωσε τους Δωσίλογους αλλά εμείς διαλέξαμε τους κομμουνιστές της Καισαριανής, η γενιά του 60 μας παρέδωσε τους ρουφιάνους θυρωρούς της Χούντας εμείς όμως διαλέξαμε τους κρατούμενους της Γιάρου, η γενιά του 70 μας παρέδωσε τους φιλήσυχους Κυρ Παντελήδες εμείς όμως διαλέξαμε τα παιδιά -17χρονα πολλά από αυτά-  του Πολυτεχνείου.  Και οι επόμενες γενιές μας παρέδωσαν πολλά δίπολα, αλλά πάντα διαλέγαμε το χρήσιμο, το πρωτοποριακό και το θετικό. Και τότε η κοινωνία ήταν μια με πολλές αποχρώσεις. Αυτοί μας παρέδιδαν ποικιλία υλικού, εμείς διαλέγαμε. 

Και τα επιλέγαμε όλα αυτά επειδή μας βοηθούσε ένα οικογενειακό και κυρίως ένα κοινωνικό περιβάλλον που χωρούσε αλληλεγγύη και συντροφικότητα, που είχε για μόδα την ομαδικότητα και πρότυπα ηρωικές μορφές όχι πλαστικοποιημένους ινφλουένσερ. Ένα περιβάλλον που σε έσπρωχνε στο συλλογικό.

Και προφανώς δεν προσπαθούμε να διαχωρίσουμε κληρονόμους και κληροδότες αλλά η διατήρηση της σαπίλας (που παραδίδουμε στα παιδιά μας) ΔΕΝ οφείλετε σε όλους. Δίνεται μια μάχη καθημερινά από πολύ κόσμο για να κρατηθεί μακριά και η χρήση του πληθυντικού, τους αδικεί και τους ισοπεδώνει. Ας αναγνωρίσουμε τουλάχιστον την διακριτή αυτή γραμμή και ας επιτρέψετε σε κάποιους να απέχουν από προβληματικές κληρονομιές. Ας τους αναγνωρίσουμε οτι προσπαθούν να παραδώσουν λαμπερά παραδείγματα και όχι πρόχειρα φτιασιδώματα και μέτριες καταστάσεις. Γιατί πολλές επιλογές μας οδηγούν στην σαπίλα, είτε ορατές πχ εκλογές, είτε αδιόρατες πχ αξίες. 

Δεν πρόκειται να γίνω συνιδιοκτήτης μιας νοσηρής κοινωνίας την ώρα που μάχομαι εναντίον της. Μην με χρεώνετε σε αυτούς που την αποδέχονται, την διατηρούν, την κληροδοτούν. Ή ακόμα και με αυτούς που την καταδικάζουν στα λόγια και στα κείμενα, κάποτε ως άλλοθι και κάποτε ως ενοχές. Η αποτυχία της κοινωνίας ΔΕΝ μου ανήκει. Με αφορά, με επηρεάζει, με διαμορφώνει αλλά δεν θα την αποδεχτώ.

Και κάτι ακόμα, 

Η αίσθηση “αποτυχίας μιας γενιάς” μήπως είναι φράση καμουφλάζ για αποτυχημένες επιλογές; Μήπως κρύβει πραγματικές αστοχίες, φρούδες  ελπίδες,  επιλογές μέτριες ή ανοχές στο σάπιο και αμάσητες δικαιολογίες;  Μήπως αυτοί οι πληθυντικοί είναι μια ένοχη τζούφια αυτοκριτική, που ενεργοποιείται με χρονοδιακόπτη σε τραγικές καταστάσεις;

Και ξαναλέω δεν μιλάω υπεράνω και δεν νιώθω αδιάβλητος από την σαπίλα γύρω μου. Αλλά άλλο να την πολεμάω και άλλο να νιώθω κομμάτι της.

Και τέλος,

Όσο ο παραλογισμός γονέων, σχολείου, κοινωνικού περιγύρου θα είναι για διακρίσεις από πολύ μικρή ηλικία μάλιστα, όσο το στοίχημα θα είναι η πρωτιά, ο θρίαμβος των εξετάσεων και των πτυχίων, τόσο θα αυξάνονται οι ταράτσες. Όσο το κριτήριο οικογενειών και κοινωνίας θα είναι η επιτυχία και όχι η ευτυχία τόσο θα αυξάνονται οι ταράτσες.

Υπάρχει και ο άλλος δρόμος, της απλής συμμετοχής, της εναλλακτικής παρουσίας, της πιθανότητας να μπορεί να γίνει και αλλιώς, της καλλιέργειας του “άλλου” ταλέντου, της διαφορετικής οπτικής. Χωράνε όλες οι δυνατές εκφράσεις κάθε προσωπικότητας, ακόμη και η εφηβική παλαβομάρα, η διαφορετική ματιά, κλίση, αντίληψη. Χωράει ακόμη και η αποτυχία ως έναρξη νέας προσπάθειας. Νέα παιδιά στα 15 και στα 17 και πρέπει να έχουν πτυχίο αγγλικών, ίσως και δεύτερης γλώσσας, επιτυχία στο ατομικό η ομαδικό άθλημα και κάποιο μουσικό όργανο. Γιατί; Ποιον κάνουν ευτυχισμένο όλα αυτά μαζί; Ποιος όρισε οτι ένα παιδί είναι ικανό να τα κάνει όλα αυτά, στα πρώτα 17 χρόνια της ζωής του; 

Ανήκω στην γενιά που δεν είχαμε αυτές τις “πολυτέλειες”. Κάναμε τα βασικά και μετά ελεύθερος χρόνος για παιχνίδι, βλακείες, παρατήρηση, ανακάλυψη και όνειρα. Μεγαλώνοντας ήρθε η συνειδητοποίηση και ο αγώνας. Η κοινή προσπάθεια, το κοινό όραμα. Η παρέα για όλα αυτά και με όλα αυτά. Η αλλαγή της κοινωνίας, το όραμα για μια άλλη κοινωνία.  Αυτά μας κράτησαν μακριά από ταράτσες.

ΥΓ. Δεκαεφτά χρόνια δεν βρέθηκε κάποιος, κάποια, κάτι, να πεί και να δείξει στα δυο παιδιά, οτι όλα θα μπορούσαν να γίνουν αλλιώς; Δεν υπήρξε ΜΙΑ στιγμή, ένα παράδειγμα, που θα άνοιγε ένα διαφορετικό παράθυρο; Δεν μπορεί με τίποτα να χωρέσει  στο μυαλό οτι το μόνο βήμα που είχαν να κάνουν αυτά τα δυο παιδιά, ήταν στο κενό.

Θ.Κ.