Τσακογιάννη ξαναχτυπά με ιστορίες για το Αντάρτικο…
Με μια ιστορία για τον Καπετάν Πέρδικα “ξαναχτυπά” η Γωγώ Τσακογάννη δίνοντας λαβή σε εχθρούς και φίλους για ποικίλα σχόλια…
Με αφορμή τον θάνατο του εμβληματικού αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Δημήτρη Γιαννακουρα (Καπετάν Πέρδικας) την 16η Αυγούστου 1949, η Γ.Τσακογιάννη περιγράφει την συγγενική του σχέση με την οικογένεια της και μέσα από συγκεκριμένα περιστατικά θυμίζει την σκληρότητα εκείνων των χρόνων, κάνοντας λόγο για οικογενειακή κληρονομιά που η ίδια κρατά ζωντανή.
Διαβάστε το κείμενό της:
Μεγαλώνοντας με την Ιστορία του Καπετάν Πέρδικα
Η 16η Αυγούστου 1949 είναι η μέρα που ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου έχασε έναν από τους πιο εμβληματικούς του αγωνιστές: τον Ταγματάρχη Δημήτρη Γιαννακούρα, τον θρυλικό “Καπετάν Πέρδικα” από το χωριό Βάγγου Αρκαδίας, που έπεσε σε ενέδρα στη Συνέσοβα του Μαινάλου.
Απ τα παιδικά μου χρόνια άκουγα ιστορίες για τον Πέρδικα, το Βελουχιώτη, τις αντάρτισσες και τους απροσκύνητους. Διηγήσεις και ζωντανές μνήμες δικών μου ανθρώπων με τις οποίες μεγάλωσα.
Ο Καπετάν Πέρδικας ήταν πρώτος ξάδερφος του Θοδωρή Γιαννακούρα, συζύγου της αδερφής του πατέρα μου, Δήμητρας Τσακογιάννη.
Ο γαμπρός του, ο Χρόνης, ήταν από το σόι της γιαγιάς μου, Παναγιώτας Χρόνη (μητέρα της Δήμητρας Τσακογιάννη και του πατέρα μου).
Η γιαγιά μου, η Παναγιώτα Χρόνη – Τσακογιάννη, κούτσαινε σε όλη της τη ζωή
Ήταν ένα μόνιμο παράσημο πατριωτισμού
Έμεινε ανάπηρη από το άγριο ξύλο που έφαγε από τους χίτες, επειδή αρνήθηκε να προδώσει τον γιο της —αδερφό του πατέρα μου— που ήταν κι αυτός στην αντίσταση.
Η λύσσα και η σκληρότητα εκείνων των ημερών δεν είχε όρια.
Μόλις σκότωσαν τον Πέρδικα και ξεκλήρισαν την οικογένειά του μέσα στην αυλή του είχαν απομείνει ένα σκυλί και ένα γουρούνι.
Το σκυλί έφερνε καλαμπόκια με το στόμα του και τάιζε το γουρούνι.
Ακόμα κι αυτή την αλληλεγγύη των ζώων όμως, δεν τη βάσταξαν.
Πήγαν και σκότωσαν και το σκυλί και το γουρούνι δείχνοντας το μέγεθος του φανατισμού τους.
Μεγαλώνοντας με αυτές τις αφηγήσεις, έμαθα να βλέπω την Ιστορία όχι σαν κάτι μακρινό, αλλά σαν κάτι που κυλάει στις φλέβες μου.
Σήμερα, τιμώντας τη μνήμη του Καπετάν Πέρδικα, δεν θυμάμαι απλά έναν καπετάνιο του Μαινάλου κρατώ ζωντανή την ίδια την οικογενειακή μου κληρονομιά, τιμώντας τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν στα πιο μαύρα χρόνια.
