Το εξώδικο που στείλαμε δεν ήταν απλώς ένα χαρτί. Ήταν η δήλωσή μου ότι δεν είμαι “χαζός”…

Δημοσιεύουμε κείμενο που έγραψε ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος με την μητέρα του Μάγδα Μπακαλίδη, αμέσως μετά το Δημοτικό Συμβούλιο της Παρασκευής. Επηρεασμένοι από τα όσα έγιναν σε αυτό και κυρίως από το καψόνι της Προέδρου Δ.Κορμά επικαλούμενη την “προστασία” του ανήλικου εντός χώρου που βιντεοσκοπείται, μητέρα και γιος εξηγούν γιατί έστειλαν το εξώδικο στον Δήμαρχο, και δηλώνουν καθαρά προς κάθε κατεύθυνση οτι η βούληση δεν έχει αναπηρία. 

(Το κείμενο εστάλη σε εμάς πριν δουν το φως της δημοσιότητας χυδαιότητες και προσωπικές επιθέσεις κατά της Μάγδας Μπακαλίδη. Χυδαιότητες που δυστυχώς επικροτήθηκαν από στελέχη της Δημοτικής Αρχής…)

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο:

Ακούω συχνά ιστορίες για παιδιά σαν εμένα. Ιστορίες γεμάτες “φως”, “μάχες ζωής” και μελαγχολία. Όμως, ήρθε η ώρα να πω τη δική μου ιστορία, γιατί η δική μου πραγματικότητα δεν είναι ένα θλιβερό παραμύθι· είναι η ουσία της δικής μου βούλησης.
Λένε πως η αναπηρία με κάνει ευάλωτο στη χειραγώγηση. Κάνουν λάθος. Η βούληση δεν έχει αναπηρία.

Το ότι κάποιες φορές χρειάζομαι βοήθεια για να μετακινηθώ, δεν σημαίνει ότι χρειάζομαι κάποιον να σκέφτεται για μένα. Από την τετάρτη Δημοτικού ήξερα να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Στα δεκάξι μου πια, ξέρω να ξεχωρίζω την αλήθεια από την πολιτική σκοπιμότητα.
Δεν θέλω να ζω σε μια φούσκα. Η υπερπροστασία είναι μια άλλη μορφή αναπηρίας που δεν σκοπεύω να αποδεχτώ.

Για να μάθω να πετάω, πρέπει να βγω στον άνεμο. Και ο άνεμος μερικές φορές είναι σκληρός, όπως ο Δήμαρχος που προσπαθεί να οικειοποιηθεί τον κόπο μου.
Όταν έστειλα την επιστολή στον Πρωθυπουργό, δεν το έκανα για να γίνω “ηρωικός”. Το έκανα γιατί ήξερα πως ήταν ο μόνος τρόπος να διεκδικήσω το δίκαιο. Ο Δήμαρχος βρέθηκε στο Μαξίμου επειδή εγώ άνοιξα την πόρτα. Το ότι τώρα βγαίνει στις κάμερες και λέει πως όλα έγιναν από δικές του ενέργειες, είναι το πρώτο μου μεγάλο μάθημα στην ελευθερία: Τα δικαιώματα δεν σου χαρίζονται, τα επιβάλλεις.

Το εξώδικο που στείλαμε δεν ήταν απλώς ένα χαρτί. Ήταν η δήλωσή μου ότι δεν είμαι “χαζός”, δεν είμαι “υπόθεση” και δεν είμαι το εργαλείο κανενός για να μαζέψει ψήφους.
Οι γονείς μου ανησυχούν για το “μετά”, για το τι θα γίνει όταν εκείνοι φύγουν. Η απάντησή μου είναι αυτή η πράξη: Μαθαίνω να διεκδικώ τώρα. Μαθαίνω να εκθέτω το ψέμα τώρα. Μαθαίνω να πράττω ελεύθερος τώρα.

Δεν είμαι πίνακας σε γκαλερί για να με ερμηνεύετε όπως σας βολεύει. Είμαι ο συγγραφέας της δικής μου ζωής. Και το σχολείο που θα φτιαχτεί, θα έχει πάνω την υπογραφή της δικής μου επιμονής. Όχι γιατί κάποιος με “λυπήθηκε”, αλλά γιατί κάποιος δεν μπόρεσε να με σταματήσει.