Την Πέμπτη…

Του Γιώργου Σαράντη

Συνήθως, όταν οι κάθε κλίμακας διοικήσεις αποφασίζουν να ακολουθήσουν αλλότριο δρόμο, οι ίδιες αλλά και ο ευρύτερος φιλικά προσκείμενος επικοινωνιακός τους μηχανισμός, εντυπώνουν με κάθε μέσο στο δημόσιο διάλογο μια «ακλόνητη» βεβαιότητα, μια «αδιαμφισβήτητη» βάση εκκίνησης, από την οποία οφείλουν να ξεκινούν όλα τα επιχειρήματα, ένθεν και ένθεν, ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα λάβουν μετέπειτα. Το τεχνητό αυτό «αυτονόητο» και «αυταπόδεικτο» σημείο μηδέν δεν είναι άλλο από τηθεώρηση του λοιπού κοινωνικού συνόλου, των απλών πολιτών δηλαδή, ως «άσχετου» και «ακατάρτιστου»πάνω στην ουσία του διακυβεύματος, ως ενός «ρηχούόχλου» ο οποίος άγεται και φέρεται αποκλειστικά με το θυμικό και που η «τεχνοκρατική αγραμματοσύνη» του τον καθιστά εξ ορισμού υποδεέστερο έναντι της «αυθεντίας» της διοικούσας αρχής.

Είναι όμως πράγματι έτσι; Η απάντηση προκύπτει απ’ τηνηφάλια, την αποστασιοποιημένη παράθεση, παρατήρηση και αξιολόγηση της ίδιας της πραγματικότητας και των απτών στοιχείων που επικαλείται η κάθε πλευρά προκειμένου να υποστηρίξει τις θέσεις της.

Το ζήτημα της δημόσιας (βλ. δημοτικής) περιουσίας στην Ηλιούπολη γενικά είναι γνωστό σε όλη την τοπική κοινωνία αλλά μέχρι τώρα, όλο αυτό κινούνταν σε ένα επίπεδο μάλλον αφηρημένο, κυρίως παρελθοντολογικού χαρακτήρα, χωρίς ο κόσμος να αντιλαμβάνεται άμεσα και έμπρακτα τη βαρύτητα και τις προεκτάσεις του. Κι από τη μία πλευρά είναι λογικό κάτι τέτοιο, αν συνυπολογίσει κανείς της δεκαετίες που έχουν περάσει από την κινηματική εκείνη κορύφωση αλλά και τη δημογραφική απόσυρση και εναλλαγή των δρώντων γενεών. Όσο ένα μείζον ιστορικό γεγονός ξεμακραίνει στο χρόνο, τόσο περισσότερο χάνει την κοινωνική και υλική του γείωση, με αποτέλεσμα να ανάγεται σταδιακά σε «μυθολογία» με σχεδόν αποκλειστικά συναισθηματική-παρηγορητική επίδραση στο ίδιο το άτομο.

Το σημερινό Χαλικάκι όμως έρχεται με φόρα και το ανατρέπει αυτό. Για πρώτη φορά απ’ όσο τουλάχιστον εγώ ως απλός δημότης των 40κάτι ετών μπορώ να θυμάμαι, παρέχεται από την πρώτη στιγμή τόσο άμεση, εμπεριστατωμένη και ελεύθερη πρόσβαση στο ιστορικό, στην επιστημονική τεκμηρίωση και στην ανάλυση της προϊστορίας, της δικαστικής εξέλιξης και των βιωματικών αφηγήσεων από προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους και επαγγελματικής-επιστημονικής κατάρτισης που διαχρονικά χαίρουν μιας καθόλου τυχαίας ευρείας εκτίμησης από την τοπική κοινωνία, ανεξαρτήτως μάλιστα της προσωπικής τους πολιτικής τοποθέτησης.

Από την πλευρά της διοίκησης τι αντιπαραβάλλεται; Μια τυποποιημένη, άκρως διαφημιστική ρεκλάμα μιας μέλλουσας «επένδυσης» προς μαζική και διακίνηση χωρίς καμία αλλοίωση και προσθήκη. Μια σειρά μακετών όπου απεικονίζεται ένα project κάποιου ανώνυμου αρχιτεκτονικού γραφείου, χωρίς παρουσία ανθρώπων, με πληθώρα όγκων και σκυροδέματος και το κυριότερο, με τον υπάρχοντα αστικό πολεοδομικό περίγυρο να απουσιάζει παντελώς και σκόπιμα, έτσι ώστε η ψευδαίσθηση της «ανάπλασης» να μπορεί να σταθεί. Ελάχιστη έως καμία ουσιαστική επιχειρηματολογία υπέρ της «κατεπείγουσας» αυτής πράξης. Ελάχιστη έως καμία μετρήσιμη παρουσία και υποστήριξή της από εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.

Για τη δημοτική αρχή είναι ξεκάθαρο πως η τοπική κοινωνία (πρέπει να) είναι ένα απλό άφωνο, δεκτικό και «κόσμιο» ακροατήριο. Η κριτική, η συμμετοχή, η αμφισβήτηση, το αίτημα της θεσμικής λογοδοσίας εκλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται ως «ακραίες» και «αντιδραστικές» εξάρσεις μιας «έμφυτης εναντίωσης ορισμένων στα πάντα». Ποιον πείθει άραγε αυτό αραχνιασμένο τσιτάτο;

Μας αξίζει όλο αυτό; 

Νιώθουμε καλά με όλο αυτό;

Τον καθρέφτη μας τον κοιτάμε και μας κοιτάει στα μάτια;

Μας είπανε «άσχετους με το θέμα» αλλά να που για πρώτη φορά μπορούμε να διαβάσουμε τόσο πολύ και να μάθουμε τόσα πολλά.

Ακούστε, διαβάστε, μετρήστε, κρατήστε και πετάξτε. Ο«νόμος» που το απαγόρευε έχει πια καταπέσει. Μονάχα η «συνήθεια» και μια κακοφορμισμένη «παράδοση» παλεύουν μάταια να κρατάνε τις συνειδήσεις υπνωτισμένες.

Είναι πράγματι σοκ να ακούς ξαφνικά να μιλούν με γλώσσα ανθρώπινη οι μέχρι πρότινος δεδομένοι «μουγκοί». Δεν πειράζει, ας το «διαβουλευτούν» κι αυτό με την αγαπημένη ΕΤΑΔ κι ας διατυπώσουν αίτημα για δομή στήριξης στρεσαρισμένων τοπικών διοικήσεων. Είναι βέβαιο πως θα τους παραχωρηθεί  με απολύτως «συμβολικό» ενοίκιο και φιλική μπροστάντζα.   

Την Πέμπτη λοιπόν.