Προς Δημάρχους (και όχι μόνον)
Ο κ. Δήμαρχος Ηλιούπολης, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Δ.Σ, σε μια πρωτοφανή για τα ειωθότα και τους στοιχειώδεις κανόνες της πολιτικής, ευπρέπειας, εναρκτήρια δήλωση του, απέδειξε ότι μέχρι στιγμής αντιμετωπίζει τον πολιτικό διάλογο σαν αρένα. Στηριζόμενος στην πλειοψηφία του στο συμβούλιο, αγνοώντας την βουή δυσαρέσκειας που έχει απλωθεί στην πόλη.
Είπε λοιπόν, μεταξύ άλλων περίπου και τούτο: ” το έργο θα γίνει ( ενν. ο …βιοκλιματικός τραγέλαφος, απ’ ό τι φαίνεται στο Χαλικάκι), είτε σας αρέσει είτε όχι!” . Ιδού, λοιπόν, με τι μη ευπρεπή τρόπο διατυπώνεται μια πρόταση τόσο σοβαρή, που αφορά την δημοκρατική έκφραση! Με άλλα λόγια σαν να είπε: “Βρε δε πα’ να λέτε ό τι θέλετε, εγώ θα κάνω αυτό που θέλω”.
Βέβαια πρόταξε πως το θέλει, υποτίθεται, ο κόσμος, για να αποκτήσει ο λόγος από μόνος του “πιστοποιητικό” ευρείας αποδοχής.
Όμως η ογκώδης διαδήλωση στην πόλη μας ενάντια στις επιλογές του, αποκαθήλωσε το μύθευμα και τον ανάγκασε να προστρέξει σε βαρύγδουπη μα απρόσφορη βοήθεια από μέρους “βαρέως” υπουργού της κεντρικής σκηνής, συχνάζοντος ανά τους δήμους, σε εορτές και πανηγύρια.
Θα αποδειχθεί συντόμως ότι κι αυτός ο επιχειρούμενος σχεδιασμός, “σωτηρίας”, αν ισχύει ( ελπίζουμε να μην ισχύει), θα αποδειχθεί απρόσφορος, σόλοικος, ακροβατικός, επικίνδυνος και μάλλον επίφοβος για όσους τυχόν εμπλακούν.
Πάντως και ο κ. Δήμαρχος, όπως άπαντες οι ασκούντες εξουσία, πρέπει να θυμούνται τα λόγια μέσα από τους αιώνες:
“Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.” (Αγάθων,450-400 π.Χ).
(ο κυβερνήτης τρια πράγματα να θυμάται: ότι κυβερνά ανθρώπους -κι όχι ψηφοφόρους- , σύμφωνα με τον νόμο, και ότι δεν κυβερνά για πάντα!).
Αυτό το “ουκ αεί άρχει” πρέπει να αποτελεί εργαλείο περίσκεψης και βαθιάς επίγνωσης, γιατί κάθε κυβερνήτης δεν είναι παρά προσωρινός ένοικος σε συνήθως κακόγουστα κτήρια εξουσίας.
Κι όταν συντρέξει ο κίνδυνος να πάρει η κεφαλή του αέρα, τότε δεν έχει παρά να στρέφει το βλέμμα σε προγενέστερους κυβερνήτες που κάθονται, δίχως πια τίτλους εξουσίας, στις καρέκλες της αίθουσας του συμβουλίου ή σε συνήθως κακές φωτογραφίες κρεμασμένοι στραβά στους τοίχους.
Νίκος Καραβέλος
