Πόσο πίσω είμαστε…

Χαράς ευαγγέλια. Συγκίνηση μέχρι δακρύων άμα τη ανακοινώσει. «Αορίστου χρόνου γίνονται 34 εργαζόμενοι του Δήμου! Με τον αγώνα του Σωματείου Εργαζομένων και τη θετική στάση της Δημοτικής Αρχής».

Τι λέτε, ωρε παιδιά. Μού ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα! Θα ρακομανήσω. Τέτοια επιτυχία… Μοναδική.

Μοναδικό είναι άλλωστε το φαινόμενο να  πανηγυρίζουμε για  τα αυτονόητα. Εργασία… Κοινωνικά δικαιώματα. Απαίτηση του ατόμου έναντι του Κράτους να προβεί σε θετική παροχή. Ποια; Να έχει εργασία ο πολίτης. Για να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Και αυτό το θεωρούμε επιτυχία… και θεάρεστο έργο.  Μην χειροκροτάτε. Είναι τουλάχιστον  υποκρισία. Ο μπάρμπας μου εκεί στο χωριό θα μού λεγε. «Θα πάρω καμιά λούρα και όποιον ζιοκιάσω…».

Όχι, δεν συμμετέχω σε «τέτοιες χαρές». Δεν παίζουμε με την αξιοπρέπεια του πολίτη. Εργασία θέλουν. Δεν ζήτησαν ούτε μετακλητοί να γίνουν κι ούτε να κερδίσουν το λαχείο, αλλά ΟΠΕΚΕΠΕ.

Κίτσος ο αγανακτισμένος