Όταν η ασχετοσύνη γίνεται δημόσιος λόγος

Κι άντε να «φωνάζουμε» και να δασκαλεύουμε τα παιδιά «να συμμετέχουν στις εθνικές εορτές», «να μεταλαμβάνουν της ηρωικής θυσίας των αγωνιστών», «να είναι υπερήφανοι για τον αγώνα των προγόνων τους που στοίχειωσαν την ελευθερία σε τούτο τον τόπο». Και χίλια άλλα δυο. Κι ακόμα να είναι προετοιμασμένοι, και τα σχολειά να τονώνουν την εθνική συνείδηση. Και δόστου ποιήματα που ατσαλώνουν το εθνικό φρόνημα, παρελάσεις και φουστανελοφόροι και σιγκουνοφορούσες.  Γεμάτη η Λεωφόρος Ειρήνης. 

Και από κοντά οι ηλικιωμένοι γονείς-παππούδες και γιαγιάδες καμαρωτοί και τρισευτυχισμένοι/ες. Οι περισσότεροι για τη συμμετοχή των εγγονών τους.  Περήφανοι! Ομιλία του κ. Δημάρχου, κατάθεση στεφάνων και φωτογράφιση.

Ώσπου ο Τελετάρχης κ. Ιωάννης Γρηγορέας να σηματοδοτήσει το τέλος της εθνικής εορτής και «χυθούν οι συμμετέχοντες» στις ταβέρνες  «προς βρώσιν». Αυτό λέει το έθιμο.

…

«Σε ένα ιδιαίτερο κλίμα σεβασμού και τιμής για τους πεσόντες που θυσιάστηκαν για τα ιδανικά, τις αξίες, έλαβε χώρα ο εορτασμός της ημέρας της εθνικής επετείου για την 28η Οκτωβρίου του 1940». Αυτά γράφει το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε ο Δήμος Ηλιούπολης.

Δεν γράφει όμως για τις βαρύτατες γλωσσικές στοκιές  που «εκσφενδόνισε» διά μικροφώνου ο εκφωνητής.

Ο Άρης Βελουχιώτης εκφωνήθηκε ως  «ο κύριος Θανάσης Κλάρας».

Πολλές φορές. Και να ήταν μόνο αυτό. Ρήματα, ουσιαστικά, επίθετα, αντωνυμίες, προθέσεις και επιρρήματα, «τα πήρε το ποτάμι, τα πήρε ο ποταμός». Πληροφορήθηκα πως  «το κατέχει το άθλημα», γιατί και άλλες φορές, σε άλλες εθνικές γιορτές ο ίδιος ήταν εκφωνητής. Δεν ξέρω, αν ήταν και ο ίδιος ο κειμενογράφος.  Ξέρω όμως πως δεν πρόκειται ούτε για καρπούζια ούτε για πεπόνια, για να «τα σφάζει και να τα μαχαιρώνει» όπως νομίζει και καταπώς του επιτρέπει η ασχετίλα του.

Ήμουν και εγώ «παθός». Όταν άκουσα για τον  «κύριο Θανάση Κλάρα» συνειρμικά ήρθαν κατά νου τα λόγια του στη Λαμία: «Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές».

Θαύμασα όμως την αντίδραση του διπλανού μου. Μόλις έπεσε ηχητικά το τούβλο «ο κ. Θανάσης Κλάρας», άρχισε να τραγουδάει το γνωστό δημοτικό άσμα: «Κόβω μια κλάρα. Το ακούς κουμπάρα, κόβω μια κλάρα λεμονιά».

Μια συμβουλή. Μην ακουστεί την 25^η Μαρτίου «ο κύριος Γεώργιος Καραϊσκάκης», γιατί τότε θα σας κατσαδιάσει για τα καλά. «Τι λέτε ορέ ζεβζέκια;».

Κίτσος ο επετειακός