Όπλο ή μνήμη;
Μνήμη είναι να μη ξεχνάς αυτό που σου γράφει το μέλλον. Φωλιάζει στο παρελθόν, στα ταμπούρια που θα χτιστούν.
Στα λόγια που δεν ειπώθηκαν κι όμως λέγονται . Στα έργα που δεν έγιναν κι όμως πραγματώθηκαν.
Κι ο χρόνος υπαρκτός ή ανύπαρκτος; Μάλλον ανυπαρκτος ως έννοια φυσική ή φιλοσοφική ή επιστημονική, υπαρκτός μόνο ως όπλο.
Ως όπλο ο χρόνος όταν νοείται, γίνεται υπαρκτός, πολιορκεί και πολιορκείται. Πεθαίνει και ζει.
Κι όπως όλα τα όπλα σκοτώνει, μα και κόβει ψωμί, κι όπως όλα τα όπλα λάμπει στον ήλιο, στο αίμα, μα και σκουριάζει.
Όπως κάθε ζωντανό και πολύτιμο στα μάτια μας υπάρχει κι ας είναι ανύπαρκτο, γιατί για μας υπάρχει. Γιατί εμείς πιστεύουμε πως υπάρχει.
Κι η μνήμη;
Τίποτα περισσότερο κι αυτή από ένα αγχεμαχο όπλο, ένα φασγανο ορειχάλκινο, ένα δίκοπο σπαθί που περιμένει ενα χέρι να το αδράξει.
Γιατί, καθώς έλεγε ο Βοναπάρτης, κεφάλι χωρις μνήμη, είναι μια θέση δίχως φρουρά.
Νίκος Καραβέλος
