Όλα για τον τράγο!

Αγοράζουμε κάτι για να το χρησιμοποιήσουμε ή για μόνη τη χαρά του, που κι αυτό στην ανάγκη πιστώνεται. Αγωνιζόμαστε για μια ιδέα για να γίνει αυτή ο λόγος της ύπαρξης μας. Προσεγγίζουμε κάποιο πρόσωπο και γίνεται ο σύντροφος μας.

Οι περιστάσεις και το καθηκον με οδήγησαν να ασχοληθώ με την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας στην πόλη που γεννήθηκα, την Ηλιούπολη. Επιπλέον ο σεβασμός και η αγάπη προς έναν Δήμαρχο που υπήρξε συνάδελφος δικηγόρος, δάσκαλος και συνεργάτης . Τον Δημήτρη Κιντή.

Μετά από σαράντα και πλέον χρόνια σκληρών αγώνων, έχοντας συνεχίσει τη μάχη μετά από εκείνον, μέχρι την τελική νίκη, αναρωτιόμουν ποιος ήταν ο λόγος που ενεπλάκην σε μια τέτοια χρονοβόρα μάχη, με αβέβαιο στην αρχή αποτέλεσμα. Τι ήταν εκείνο που πρυτάνευσε μέσα μου και παραμέρισα μια προσοδοφόρα δικηγορική καριέρα για να κονταροχτυπιέμαι με τους κληρονόμους Νάστου, που δεν με είχαν βλάψει σε προσωπικό, τουλάχιστον, επίπεδο.

Τι με οδήγησε, αναρωτήθηκα, στην απόφαση να συσχετιστώ τελικά με εκπροσώπους μιας πόλης που ( όχι όλοι βέβαια), ως αντάλλαγμα για τους αγώνες μου, με “τίμησαν” με την πιο απεχθή αγνωμοσύνη τους.

Ένα από τα πλέον εμβληματικά ακίνητα που κερδίσαμε, ήταν τα πολυκλαδικά σχολεία στην κάτω Ηλιούπολη, εκεί που έχουν φοιτήσει χιλιάδες παιδιά τόσα χρόνια. Είπα, λοιπόν, μήπως ο αγώνας έγινε για να στεγαστούν τα παιδιά και να μορφωθούν.

Χωρίς να παραγνωρίζεται αυτή η παράμετρος, πιο ακριβές θα ήταν να ομολογήσω πως ο πολυετής εν γένει αγώνας και ειδικά για τα πολυκλαδικά, έλαβε χώρα κυρίως προκειμένου να γίνεται κάθε χρόνο ένα σπουδαίο πνευματικό και πολιτιστικό γεγονός με σουβλάκια και τράγους.

Κατά συνέπεια δώσαμε έναν πολυετή δικαστικό και πολιτικό αγώνα, για να πραγματοποιείται κάθε χρόνο στον αύλιο χώρο ενός σχολείου που κερδίσαμε και που ο ρόλος του είναι η παιδεία … η Γιορτή του Τράγου!

Ιδού , λοιπόν, ο Αιτιώδης Σύνδεσμος, ανάμεσα στους αγώνες και το αποτέλεσμα!