Η Καπίρη “έπαθε” Άδωνη. Χαρακτηρίζει μιζέρια την κριτική προς την Δημοτική Αρχή

Καμία εξουσία σε όλα τα επίπεδα δεν θέλει την κριτική. Στα λόγια όλοι την αποδέχονται και την θεωρούν επιβεβλημένη αλλά στην πραγματικότητα την μισούν, την απεχθάνονται, ενοχλούνται πολύ από αυτήν. Για να την αποδομήσουν μάλιστα βρίσκουν διάφορες ταμπέλες για την κριτική που τους γίνεται. Πρόσφατα ο έμπειρος Άδωνης Γεωργιάδης μίλησε για “συμμορία της μιζέριας” στα νοσοκομεία εντάσσοντας σε αυτήν όλους τους πολίτες που απαιτούν αξιοπρεπή περίθαλψη. 

Την δόξα του πολύπειρου Υπουργού ζήλεψε η Αντιδήμαρχος Έλενα Καπίρη η οποία σε ανάρτησή της χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα για όσους απαιτούν από τον Δήμο μια σύγχρονη πόλη με αυτονόητες υπηρεσίες προς τον Δημότη. 

Η μέθοδος αποδόμησης της κριτικής ξεκινά με βαφτίσια. Βαφτίζουν την “κριτική” “γκρίνια” για να μειώσουν την ένταση της δυσαρέσκειας. Η κριτική βασίζεται σε επιχειρήματα, θυμάται υποσχέσεις, προτείνει λύσεις, ελέγχει, εμπεριέχει άποψη, είναι αιτιολογημένη.

Η γκρίνια είναι κουσούρι, χούι, άποψη χωρίς τεκμηρίωση κάποιων που μονίμως είναι δυσαρεστημένοι με ότι και αν γίνεται.

Έτσι λοιπόν η Αντιδήμαρχός μας, βλέπει έργο από την πλευρά της Διοίκησης και μιζέρια των πληκτρολογίων από την πλευρά της  κοινωνίας ή μέρος της κοινωνίας, γράφοντας χαρακτηριστικά; “Εμείς επιλέγουμε να δουλεύουμε στο πεδίο με πρόγραμμα και σεβασμό στον πολίτη, αφήνοντας το πληκτρολόγιο σε εκείνους που έχουν αναγάγει τη μιζέρια σε επάγγελμα”, συνοδευόμενα από κλισέ του τύπου: “Γιατί αν περιμέναμε να λυθούν όλα τα προβλήματα του κόσμου για να κάνουμε το πρώτο βήμα, θα είχαμε μείνει στην αδράνεια που κάποιοι τόσο πολύ αγαπούν”…

 

Παρουσιάζει δηλαδή τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες κατοίκων για την καθαριότητα πχ,  ως μια διαρκή γκρίνια ανθρώπων ανικανοποίητών. Ως ένα πρόβλημα δηλαδή των δημοτών, στους οποίους χρεώνει έτσι την αρνητική εικόνα της καθαριότητας. “Εμείς καλά τα κάνουμε εσείς δεν τα βλέπετε γιατί είστε εμπαθείς…”, θα μπορούσε να είναι άλλο ένα κλισέ στο κείμενό της.

 

Η δουλειά μας Δημοτικής Αρχής είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά και αυτό γιατί έχει να κάνει με την πόρτα του κάθε σπιτιού, με το πεζοδρόμιο, τον δρόμο, την γειτονιά των Δημοτών. Εικόνες δηλαδή που ο Δημότης τις βλέπει καθημερινά και όλες τις ώρες. 

Για να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα της καθαριότητας, προφανώς οι Υπηρεσίες του Δήμου δουλεύουν όλη μέρα για την αποκομιδή των απορριμμάτων, το καθάρισμα των κάδων, το μάζεμα των ογκωδών αντικειμένων κλπ. Το ότι γίνεται δουλειά δεν σημαίνει πολλές φορές οτι φαίνεται το αποτέλεσμα. Άλλες φορές το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι αρκετό. Η Αντιδήμαρχος μας ζητάει κατανόηση επειδή ξέρει οτι γίνεται δουλειά και είναι άδικο να μην αναγνωρίζουμε αυτή την δουλειά και είμαστε αχόρταγοι και βιαστικοί θέλοντας περισσότερη δουλειά κλπ.

Ο ρόλος του Δημότη όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ Κατανόηση. Ο ρόλος του Δημότη είναι να απαιτεί το τέλειο. Είμαστε στο 2026 η απλή καθημερινή αποκομιδή απορριμμάτων ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ. Αυτό γίνεται τα τελευταία 50 χρόνια. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ οτι θα γίνει. Το 2026 περιμένεις διαφορετικά πράγματα στον τομέα αυτό. Πχ κάδους καθαρούς, ή κάδους που δεν φαίνονται (υπογειοποίηση) , ή κάδους που δεν μυρίζουν. Παντού στην Ευρώπη τα συστήματα αποκομιδής απορριμμάτων έχουν εκσυγχρονιστεί και εδώ μας ζητάνε να είμαστε ευχαριστημένοι που μαζεύουν σκουπίδια. Ακόμη και αν είναι καθαροί (που δεν είναι) οι κάδοι της κεντρικής πλατείας δεν παύει να είναι μια συστάδα κάδων στην βιτρίνα της πόλης, μέσα στα μούτρα όλων. Αυτό είναι αναχρονισμός. Το αίτημα για σύγχρονο σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων δεν είναι γκρίνια είναι ΑΝΑΓΚΗ. Αν δεν τον βλέπει η Διοίκηση πρόβλημα της Διοίκησης (και αυτό)

Σε ένα άλλο παράδειγμα, αυτό του πρασίνου. Ναι κουρεύονται νησίδες και πάρκα, αλλά αν αυτό γίνεται κάθε τρίμηνο στο ενδιάμεσο διάστημα η νησίδα και το πάρκο μετατρέπονται σε ζούγκλα, χωρίς (ή με) φίδι. Το πνεύμα του κειμένου της Αντιδημάρχου μας ζητάει να κάνουμε υπομονή, να κατανοήσουμε τις δυσκολίες και να αναγνωρίσουμε την καλή πρόθεση της Διοίκησης. ΟΧΙ. Τίποτα από αυτά. Θέλουμε καθαρές νησίδες, περιποιημένα πάρκα, φροντισμένα παρτέρια όπως συνέβαινε κάποτε στην Ηλιούπολη και όπως συμβαίνει σε πολλούς Δήμους της Αττικής.

ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΚΕΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ του, “τόσα μπορούμε και τόσα κάνουμε”.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ του, “δίνουμε μάχη αλλά δεν φαίνεται το αποτέλεσμα”.

και

ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΜΕ επειδή κάνουμε κριτική, είτε ως site είτε ως πολίτες. Απολογούμενες είναι οι εξουσίες στους πολίτες.

Πόσο μάλλον όταν είναι και ανεπαρκείς. 

 

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της Αντιδημάρχου:

 

«Ναι, αλλά…» ή μήπως «Όχι σε όλα»;

Σε κάθε εργασία, σε κάθε έργο, σε κάθε παρέμβαση που γίνεται στον Δήμο μας, εμφανίζονται πάντα οι μόνιμοι «αρνητές της προσπάθειας».
«Ναι, αλλά για το τάδε δεν κάνατε τίποτα».
«Ναι, αλλά η λακούβα εκεί…»
«Ναι, αλλά τα χόρτα στο πάρκο…»

Αυτή η λογική του «αν δεν γίνουν όλα ταυτόχρονα και μαγικά, τότε τίποτα δεν έχει αξία» είναι η πιο φθηνή δικαιολογία για την απραξία.

Είναι σαν να λες σε κάποιον: «Αν δεν μπορείς να ταΐζεις τους άπορους κάθε μέρα, τότε μην τους ταΐζεις ούτε τις πέντε μέρες που έχεις τη δυνατότητα. Άφησέ τους νηστικούς». Παράλογο; Εντελώς. Και εν τέλει τοξικό.

Και για να είμαστε ειλικρινείς: Ναι, δεν προχωράνε πάντα τα πάντα όσο γρήγορα θα έπρεπε. Υπάρχουν εμπόδια, γραφειοκρατία, απρόοπτα, ακόμη και τρικλοποδιές. Όμως το κρίσιμο και το ουσιαστικό είναι ότι προχωράνε.

Η πόλη δεν είναι σκηνικό σε ταινία που αλλάζει με ένα κλικ. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με χιλιάδες μέτωπα. Και οι ανάγκες της δε σταματούν ποτέ. Όμως, κάθε μικρή ή μεγάλη παρέμβαση είναι μια κερδισμένη μάχη για την καθημερινότητά μας. Κάθε έργο που ολοκληρώνεται είναι μια λύση που δόθηκε. Το ότι μένουν πράγματα να γίνουν, δεν ακυρώνει την αξία αυτών που ήδη υλοποιούνται. Το να υποτιμάς το «τώρα» επειδή δεν λύθηκε το «πάντα», δεν είναι κριτική. Είναι απλώς γκρίνια.

Εμείς επιλέγουμε να δουλεύουμε στο πεδίο με πρόγραμμα και σεβασμό στον πολίτη, αφήνοντας το πληκτρολόγιο σε εκείνους που έχουν αναγάγει τη μιζέρια σε επάγγελμα. Γιατί αν περιμέναμε να λυθούν όλα τα προβλήματα του κόσμου για να κάνουμε το πρώτο βήμα, θα είχαμε μείνει στην αδράνεια που κάποιοι τόσο πολύ αγαπούν. Η απάντηση στην τοξική γκρίνια είναι η δουλειά που φαίνεται – και αυτή δεν κρύβεται, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την υποτιμήσουν. Η πόλη αλλάζει με πράξεις, όχι με σχόλια.