Η διαχρονικότητα της απανθρωποίησης

Τότε…

Έτος 416 π.Χ. Η Μήλος καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Αθηναίους. Ένα από τα επιχειρήματά τους, όπως τα παραθέτει ο Θουκυδίδης ήταν και το ακόλουθο.

Αθην.: Δεν επικαλούμαστε την μεγάλη μας προσφορά στους Περσικούς Πολέμους, αλλά για το αν είναι δίκαιο αυτό που σας ζητάμε. Για δίκαιο όμως μιλάνε πόλεις με την ίδια δύναμη, διαφορετικά ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιβάλλει η δύναμή του και ο αδύνατος συμβιβάζεται με ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του.

Σήμερα…

Το «Σωτήριον» έτος 2025. Μέχρι στιγμής 61.000 νεκροί και 119.000 τραυματίες στη Γάζα.

Ο Αφανισμός της Μήλος

Γιάννης Ρίτσος

 (Απόσπασμα)

ΟΙ ΤΡΕΙΣ
Εδώ κρυφά κρυφά, τις νύχτες, στριμωγμένες, έρημες,
με τη μαύρη μαντίλα ριγμένη στα μάτια, να ρωτιόμαστε ακόμα, να ρωτιόμαστε αμίλητες
ύπαρξε τάχα η Μήλο, υπάρξαμε τάχα κι εμείς οι Μηλιώτισσες,
ύπαρξε τάχα το νησί μας, κι ελόου μας μεγαλώσαμε εκεί, και δουλέψαμε,
και παντρευτήκαμε, και κάναμε παιδιά, και πλια δεν τα ’χουμε; Πώς έγινε;
πώς γίνεται, μαθές, να συλλογιούμαστε ακόμα, να θυμούμαστε; θα πει, το λοιπό,
πως ύπαρξε η Μήλο κι υπάρξαμε κι ελόου μας, κι είμαστε ακόμα —
Α΄ ΓΡΙΑ
και κείνος ο λόγος, ένα δείλι, «πατρίδα», είναι μέσα μας,
Β΄ ΓΡΙΑ
και κείνος ο λόγος, ένα βράδυ, «λευτεριά», μέσα μας, μέσα μας,
Γ΄ ΓΡΙΑ
και κείνος ο άλλος, της λευτεριάς το ταίρι, «θάνατος», βοσκολογάει το σπλάχνο μας,

ΟΙ ΤΡΕΙΣ
σαν το σπόρο του αντρού μας, και φουσκώνει, φουσκώνει, μας γιομίζει —
εχ, γκαστρωμένες πάλε στα βδομήντα μας, στα γδόντα μας, να γεννήσουμε πάλε
πολλά παιδιά, χίλια παιδιά, νησιωτόπουλα, να γεννήσουμε πάλε
τη Μήλο ροδομάγουλη.
Μή, Κύριε, και παραλοΐσαμε;
μή, Κύριε, και ποθάναμε, κι απ’ τ’ άλλο μέρος του κόσμου ξεπροβαίνουμε νυχτοπερπάτητες;

Κύριε, ελέησον, Κύρι’, ελέησον, Κύριε, ελέησον —
κάνουμε το σταυρό μας· —νά, το χέρι μας,— το βλέπουμε,
νά το που κάνει το σταυρό του, νά κι η σκιά του στο πεζούλι — άξιο χέρι
αχ, Κύριε, να κρατήσει πάλε το ψωμί, το βρέφος, το μαχαίρι, τη σημαία.

Κίτσος ο απολίτιστος