“H Διοίκηση προέβη σε έναν live «αυτοχειριασμό» της ίδιας της της υπόστασης όσο και της όποιας τυχόν μελλοντικής επανεκλογής της”

Τοπικό και μεγάλο:

Παρακολούθησα χθες με μεγάλο ενδιαφέρον (και δυστυχώς μόνο διαδικτυακά) το κρίσιμο Δημοτικό Συμβούλιο με κεντρικό ζήτημα το μέλλον του πάρκου Χαλικάκη και την ιστορική μεταστροφή που επιφέρει στη διαχρονική (και διαπαραταξιακή) στρατηγική των δημοτικών διοικήσεων έναντι της διαχείρισης του ζητήματος της τοπικής δημόσιας περιουσίας, η απόφαση αποδοχής της πρότασης της ΕΤΑΔ για «παραχώρηση» του χώρου στον Δήμο έναντι ενοικίου. Θα μπορούσα να γράψω τόμο αλλά θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε αυτά που θεωρώ ενδεικτικά και μείζονα:

– Κατ’ αρχήν ο Δήμαρχος είχε δίκιο για την όψιμη «αγανάκτηση» παρατάξεων και προσωπικοτήτων που όχι μόνο ανήκαν στο τότε κυβερνόν κόμμα, όχι μόνο παρέμειναν υποστηρικτές της μνημονιακής πλέον κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που επέβαλε την υπαγωγή όλης της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο προς ιδιωτικοποίηση αλλά αποτέλεσαν και τον «σκληρό πυρήνα» στήριξής της, τόσο τοπικά όσο και ευρύτερα. Είναι αστείο να θεωρεί κάποιος ότι θα ξεχάσουμε ποτέ τα «πρωτοπαλίκαρα» αυτά που με χαρακτηριστικό θράσος και αλαζονεία συνέχισαν (και μερικοί ακόμα συνεχίζουν) να πρωταγωνιστούν στον τοπικό δημόσιο διάλογο και να λανσάρονται μάλιστα και ως κάποιου «εγνωσμένου κύρους» τοπικές προσωπικότητες που οφείλουμε να «σεβόμαστε» για τη «διαδρομή τους».

– Ο Δήμαρχος παρέλειψε βέβαια να αναφέρει πως το 3ο Μνημόνιο ψηφίστηκε ομόφωνα από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι του τότε «προοδευτικού χώρου» στον οποίο η παράταξή του εντάσσεται. Επομένως η «κριτική» αυτή ήταν απλό «πυροτέχνημα».

-Και εδώ μάλλον εξαντλούνται τα «θετικά». Γιατί χθες, αυτό που παρακολούθησε κάθε νηφάλιος άνθρωπος, κάθε συνειδητοποιημένος δημότης, νομίζω πως δεν ήταν άλλο παρά η επιβολή, η «νομιμοποίηση» μιας προειλημμένης «απόφασης». Και τολμώ να βάζω εισαγωγικά γιατί σε εμένα τουλάχιστον ήταν ξεκάθαρο πως η Διοίκηση χθες κλήθηκε να εισάγει και να περαιώσει ένα «τοπικό» νομοθέτημα που οφθαλμοφανέστατα ΔΕΝ ήταν σε θέση να υποστηρίξει. Και δεν μπορούσε να το υποστηρίξει πειστικά, όχι λόγω κάποιας ανεπαρκούς αντίληψης αλλά γιατί τόσο στο διάστημα των δεκαετιών όπου εξελίσσεται το ζήτημα όσο και με ιδιαίτερη ένταση κατά τις τελευταίες μέρες, έχει προηγηθεί και θεμελιωθεί μία ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ τεκμηρίωση τόσο από ανθρώπους που συμμετείχαν και συνέβαλαν άμεσα, όσο και από άλλους αδιαμφισβήτητους γνώστες της υπόθεσης για τους άμεσους έως δεδομένους κινδύνους ανοίγματος «κερκόπορτας» με οδυνηρές συνέπειες για το μέλλον της τοπικής δημόσιας περιουσίας. Με άλλα λόγια, η Διοίκηση προέβη σε έναν live «αυτοχειριασμό» της ίδιας της της υπόστασης όσο και της όποιας τυχόν μελλοντικής επανεκλογής της.

-Γιατί όμως έπραξε έτσι; Γιατί μια Διοίκηση που κατάφερε να αντικαταστήσει την κατά τη γνώμη μου, ιστορικά κάκιστη (αλλά για διαφορετικούς λόγους) προηγούμενη, μια διοίκηση που προέταξε σε πρώτο πλάνο το «νέο», τους νέους ανθρώπους, τα νέα (ή πιο σωστά, νεαρά) πρόσωπα επέλεξε να επιβάλλει με αυτό τον τρόπο μια τόσο αντιδημοφιλή «απόφαση»; Γιατί επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως «επιχείρημα» το φόβητρο της «παραβατικότητας» στο Χαλικάκη, τη στιγμή που η ρητορική αυτή παραπέμπει σε κάθε άλλο παρά «νέες» αντιλήψεις και παραδοσιακά «πιάνει» μόνο σε συγκεκριμένα και αντιδραστικά ακροατήρια; Όλοι ξέρουμε ότι το Χαλικάκη ούτε ήταν ούτε είναι ούτε θα γίνει ποτέ «Πλατεία Βάθης» και πως ακόμα και αν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν γινόταν, κανένας ιδιώτης κυλικειάρχης δεν θα το αποσοβούσε. Γιατί χθες κάποια από αυτά τα νεαρά πρόσωπα, ενώ συνήθως δεν τα βλέπουμε στο προσκήνιο, ένιωσαν την ανάγκη να εκτεθούν με έντονο τρόπο αλλά δίχως ουσιαστικά επιχειρήματα για την υπεράσπιση όλου αυτού; Τι κέρδισαν; Αφού ήταν εμφανές ότι δεν γνώριζαν όχι μόνο την προϊστορία του ζητήματος αλλά ούτε καν αντιλαμβάνονταν την ουσία της λαϊκής έμπρακτης συμμετοχής, την ισχύ του λαϊκού παράγοντα που ΝΑΙ, μπορεί και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΙΣΧΥΕΙ των όποιων «νόμων» που επεβλήθησαν υπό το κατοχικό μνημονιακό «δίκαιο».

-ΤΙ ΕΙΝΑΙ τελικά αυτό που όλο και πιο συχνά, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στην αυτοδιοίκηση, επιδρά ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ αυτοκαταστροφικά σε κάθε «νέο» που ευαγγελίζεται να φέρει πιο κοντά το «μέλλον» ανασύροντας το πιο βαθύ (προκαπιταλιστικό, αποικιοκρατικό, φεουδαρχικό κλπ.) παρελθόν;

-Μπορούμε όλοι να αντιληφθούμε καταστάσεις, διακυβεύματα και επιλογές κι ας μην είναι εκ πρώτης όψεως εμφανή.

-Από τις πολλές τοποθετήσεις οφείλω να ξεχωρίσω και να αναδείξω αυτή της πρώην επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηλιούπολης, της κυρίας Τασίας Τσατσούλη την οποία πραγματικά θεωρώ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ συνεπούς ανάλυσης και ουσιαστικής ανάδειξης του τι πραγματικά μέλει γενέσθαι. (Και για να προλάβω τυχόν «ενστάσεις», δεν με κάλυψε καθόλου η τοποθέτηση του νυν επικεφαλής, τον οποίο καλό θα ήταν τα παλαιότερα και εμπειρότερα μέλη να «προστατέψουν» από το ατομικό του «στυλ» που εκτρέπεται παντού πέραν της ουσίας και συχνά δεν καταλήγει πουθενά, εντελώς καλόπιστα το αναφέρω). Πριν καν το αναφέρει η Τασία, ήμουν και είμαι προσωπικά βέβαιος πως ότι κι αν ψηφιστεί, ότι κι αν συμφωνηθεί , στο Χαλικάκη δεν θα μπει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΟ ΚΑΡΦΙ. Ο κόσμος, παρά την αλλοτρίωση που έχει υποστεί για τη φενάκη της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», εδώ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να μην κινητοποιηθεί «παραδοσιακά» και κυρίως μαζικά. Αν κάποιοι θεώρησαν πως το ιδεολογικό timing επ’ αυτού ήταν ευνοϊκό, διέπραξαν σοβαρότατο λάθος και θα το διαπιστώσουν.

-Κλείνω με τη σκέψη ότι πλέον τίθεται ανοικτά ζήτημα λειτουργίας ακόμη και αυτής της στοιχειώδους, αστικής, «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» μιας και έχει πλέον καταστεί σχεδόν κανόνας η ολική ανατροπή κάθε προεκλογικής εξαγγελίας τόσο κεντρικά όσο και τοπικά. Ελκυστικό και cool το «νέο» δε λέω αλλά όχι όταν γίνεται προκάλυμμα.

-Τελευταίο για να μη μείνει απ’ έξω. Η εστίαση στα «έκτροπα» είναι μάλλον επιφανειακή και παρελκυστική. Αποστειρωμένη «πολιτική» με την κοινωνία σε «ασφαλή απόσταση» δεν είναι πολιτική, είναι management εταιρείας. Και η κοινωνία χθες εκτός από παρούσα, εκτός από συνειδητοποιημένη αποδείχτηκε και απολύτως κυρίαρχη μιας και δεν βρήκε μπροστά της το παραμικρό αντίστοιχο «κοινωνικό μπλοκ» υπεράσπισης μιας απόφασης που κατά τα άλλα διαλαλήθηκε ως «αναγκαία» και «κοινοφελής».

-Να βλέπουμε, να παρατηρούμε, να επεξεργαζόμαστε και να αξιολογούμε τα πάντα και τους πάντες. Και να μιλάμε και να γράφουμε (έστω κι αν με φωτογραφίες γατιών μαζεύουμε ασύγκριτα περισσότερα likes). Και κυρίως να πράττουμε κυρίαρχα και αποφασιστικά. Ας εφαρμόσουμε και ένα «παλιό χούι» βρε αδερφέ μέσα στο τόσο άπλετο «νέο» που «απολαμβάνουμε»!

Γιώργος Σαράντης

Ηλιουπολίτης

από πάντα, για πάντα