Δήμος, Κράτος, Κινήσεις Αντίστασης

Η φωτογραφία (βλ.τέλος άρθρου) είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, θα μπορούσε όμως να ήταν αληθινή με το μπλέξιμο που έχει παραχθεί γύρω από τα οικόπεδα της ΕΤΑΔ, ποιός εκπροσωπεί το δημόσιο συμφέρον, που πρέπει να ανήκουν τα οικόπεδα στον Δήμο Ηλιούπολης ή στο κράτος.

Ένα μικρό χρονικό.

Καλοκαίρι του 2011. Ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα θα βγει στις πλατείες. Η φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού είναι γεγονός. Έχει περάσει το πρώτο μνημόνιο και βρίσκεται στα σκαριά το μεσοπρόθεσμο. Η ένταση είναι μεγάλη, ο κόσμος ψάχνει να βρει λύσεις στις πλατείες. Άπειρες και μεγάλες συνελεύσεις θα γίνουν σε πολλές γειτονιές. Στην Ηλιούπολη θα κλείσει ο Ευώνυμος, δημοτικών συμφερόντων και κάπου αν θυμάμαι καλά, εβδομήντα εργαζόμενοι θα δουν κι αυτοί, ανοιχτή την πόρτα της ανεργίας. Μια πόρτα που δύσκολα έκλεινε εκείνη την περίοδο.

Το άλσος Δημήτρης Κιντής θα κλείσει, οι υποδομές του αναψυκτήριου έχουν υποστεί καταστροφή και λεηλασία. Θα γίνει μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, δεν θυμάμαι ποιος πήρε την πρωτοβουλία αυτή, περίπου εκατό άτομα. Δεν θα αρκεστούμε στην διαμαρτυρία. Θα κόψουμε το λουκέτο που κρατάει κλειστό τον χώρο και θα καλέσουμε τον κόσμο να μπει μέσα. Ο κόσμος διστάζει ,δεν μπαίνει, λίγοι θα κάνουν το μικρό αυτό βήμα που όμως είναι αρκετό. Το αναψυκτήριο θα καταληφθεί. Θα ακολουθήσει τις επόμενες μέρες μεγάλη συνέλευση περί τα τριακόσια άτομα. Θα παρθεί απόφαση ότι το αναψυκτήριο τελεί υπό το καθεστώς της αυτοδιαχείρισης . Μια μικρή ομάδα περίπου δέκα ανθρώπων, στην οποία συμμετείχα, θα σηκώσει όλο το βάρος. Είναι σύνηθες στην Ελλάδα να ψηφίζεις να γίνει πόλεμος και μετά να πηγαίνεις ήσυχος στο σπίτι ότι έκανες το καθήκον σου.

Θα γίνουν πολλές εκδηλώσεις, πολιτικές, μουσικές,θα προλάβουμε και μια θεατρική παράσταση. Η κατάληψη του αναψυκτήριου θα κρατήσει περίπου ένα μήνα. Θα λάβει τέλος όταν το αναψυκτήριο εκμισθωθεί. Λίγο μετά, μερικές μέρες, θα καταληφθεί το παλιό αναψυκτήριο του πρ. Ηλία. Η απόφαση πάρθηκε μαζί με εργαζόμενους του Ευώνυμου,που ψήφισαν ότι καταλαμβάνουμε και θέτουμε τον προφήτη σε λειτουργία, στην πράξη εκτός από κανά δύο εργαζόμενους τους υπόλοιπους περίπου είκοσι δεν τους ξαναείδαμε ποτέ. Η κατάληψη αυτή διήρκησε δύο μέρες και λύθηκε όταν πληροφορηθήκαμε δια στόματος Βαλασόπουλου, ότι η περιοχή ανήκει πλέον στην Β ζώνη προστασίας του Υμηττού και το αναψυκτήριο θα γκρεμιστεί. Πράγματι λίγο καιρό μετά το μεγαλύτερο μέρος ενός υπέροχου αναψυκτήριου θα γκρεμιστεί . Οι δύο κινήσεις αυτές θα θέσουν τις βάσεις ώστε ένα χρόνο μετά,τον Ιούλιο του 2012 να ξεκινήσουμε το εγχείρημα του ελεύθερου κοινωνικού χώρου Συνεργείο. Μια άλλη ιστορία αυτή.

Στις δύο καταλήψεις αυτές απέναντι μας είχαμε τον δήμο Ηλιούπολης και το κράτος . Δύο μηχανισμοί άσκησης εξουσίας που βρίσκονται στην ίδια πλευρά. Για πολλούς από εμάς και τότε αλλά και τώρα το ίδιο εξακολουθεί να ισχύει με μια μικρή ή μεγάλη διαφορά. Ο δήμος είναι λιγότερο απρόσωπος από το κράτος. Πολλοί που σήμερα βγαίνουν με επαναστατικότητα ότι δεν διαπραγματεύονται για το αν ο δήμος θα δίνει ενοίκιο στην ΕΤΑΔ, είναι οι ίδιοι που κάποτε εκκαθαρισαν τον Ευώνυμο, μια δημοτική επιχείρηση, οδήγησαν στην ανεργία εβδομήντα άτομα, ιδιωτικοποιησαν δια μέσου της εκμίσθωσης το αναψυκτήριο Δημήτρης Κιντης. Οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο στην αντιπολίτευση όσο και στη σημερινή διοίκηση του δήμου. Τότε μνημονιακοι, σήμερα επαναστάτες.

Πάμε στην άλλη κατηγορία τώρα. Αυτούς που υποτίθεται ήμασταν πιο κοντά, όχι τόσο πολιτικά, αλλά ως νοοτροπία αγώνα. Είναι αυτοί που θα υπογράψουν το τρίτο μνημόνιο ,που θα θωρακίσουν με μια σειρά νόμων το κράτος,που θα περάσουν όλη την ακίνητη περιουσία όχι μόνο της Ηλιούπολης όλης της χώρας στην ΕΤΑΔ. Ονομάστηκε έντιμος συμβιβασμός αυτό και εγώ είμαι από αυτούς που πιστεύω ότι πράγματι ήταν ένας έντιμος συμβιβασμός. Σήμερα πάλι όμως δεν μπορώ να ακούω καν τις δικαιολογίες περί δημοτικής και δημόσιας περιουσίας.

Έχω ξαναπεί ότι οι κινητοποιήσεις αυτές ίσως και τονίζω το ίσως να είχαν νόημα το 2019 όταν τα οικόπεδα πέρασαν στην ΕΤΑΔ . Σήμερα, τώρα που μιλάμε η ΕΤΑΔ παίρνει ενοίκια από επιχειρήσεις, δηλαδή ήδη κάποια ακίνητα είναι ιδιωτικοποιημενα. Το τι κάνουν οι δύο μηχανισμοί άσκησης εξουσίας που είναι στην ίδια μεριά και ο ένας ζητάει νοίκι ( συμβολικό έτσι) ώστε να αναγνωριστεί η κυριότητα του ως ιδιοκτήτης απέναντι στον άλλο μηχανισμό , εμένα λίγο με απασχολεί. Αυτό που με απασχολεί είτε ανήκουν στον Δήμο είτε στην ΕΤΑΔ είναι η καλύτερη αξιοποίηση τους προς όφελος των κατοίκων. Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα ένα βιοκλιματικό πάρκο στο Χαλικακι.

Στο δια ταύτα.

Θεωρώ πως η διοίκηση του δήμου εγκλωβίστηκε από κάποιες άγαρμπες κινήσεις που μπορούσε να μην έχει κάνει. Θεωρώ πως οι αντιδράσεις θα ήταν απείρως μικρότερες. Η αντιπολίτευση αξιοποιεί στο μέγιστο τις άγαρμπες κινήσεις της διοίκησης, έχει μπει όμως σε ένα περίεργο δρόμο που κι εκεί υπάρχει αδιέξοδο. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό αυτή τη στιγμή, κάποια άλλη φορά.

Μια πρόταση. Αφού αυτό το περίεργο “κίνημα αντίστασης” θεωρεί ότι τώρα είναι η στιγμή να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει το 2019, επαναφέρω να γίνει πράξη τώρα, αυτό που κάναμε λίγο πριν, το 2011 ,να καταγγείλουμε και την ιδιωτικοποίηση του αναψυκτήριου με το βαρύγδουπο όνομα του Δημήτρη Κιντή. Τα πεπραγμένα του ιδιόμορφου “κινήματος αντίστασης” δείχνουν ότι ποτέ δεν είναι αργά . Τι το 2019,τι το 2011;

Λίγο στο τέλος για το σύνθημα στο πανό. Είναι μια τρολια που όμως θα μπορούσε να είναι και αληθινό γεγονός. Πιστεύω ακράδαντα ότι όλη η ρητορική περί δημόσιας ή δημοτικής ή άλλης περιουσίας με τον τρόπο που γίνεται, κρύβει έναν νεοσυντηριτισμο, απότοκο των καταστροφών που έπαθε η αριστερά τα τελευταία χρόνια, με έναν νεοτοπικισμο να παίρνει τη θέση της λογικής ελλείψει καθαρών επιχειρημάτων. Θα τα ξαναπούμε.