Για πες ρε μπάρμπα… (Του Γιώργου Σαράντη)
Περνάω απέναντι τη λεωφόρο. Η πορεία έχει από ώρα τερματίσει στο Δημαρχείο και ξεκινά η επόμενη, η πολιτικά ουδέτερη, αυτή προς το σπίτι. Ένας νεαρός 15-16 χρονών και δύο κορίτσια κατηφορίζουν σβέλτα προς την πλατεία. Τον ακούω να λέει και να δείχνει απέναντι με το δάχτυλο: «Καλά τώρα κι αυτοί με το Χαλικάκι… μπλα μπλα μπλα… λες κι έχει σημασία…», αυτά μόνο έπιασα. Όταν σχεδόν ασυνείδητα είπα φωναχτά προς το μέρος του «Έχει φίλε μου, έχει», με κοίταξε με μια σαστιμάρα δηλωτική. Ούτε σταμάτησε, ούτε απάντησε, απλά συνέχισε με τις φίλες. Και έμεινε πίσω ο «μπάρμπας» με τα συνολικά χρόνια σχεδόν των τριών τους, αμανάτι με την ακατάληπτη «σημασία» του, που τα παιδιά νομίσαν πως του ‘πεσε κατά λάθος και του την πέταξαν πίσω.
Είναι πολλά αυτά τα (όχι μόνο) παιδιά, που ο αντιληπτός τους ο κόσμος είναι ολόκληρος μία αντίφαση και που στη σημερινή αγοραία «κανονικότητα» συνιστούν «πρότυπο» πάνω στο οποίο εδράζεται και αναπαράγεται η αλλοτριωμένη και αλλοτριωτική «φιλελεύθερη» δυστοπία.
Στο ατομικό σύμπαν του απορημένου εκείνου φίλου λοιπόν, δεν εξηγείται γιατί τόσοι άνθρωποι μαζεύονται και φωνάζουν «για πάρκα». Γιατί κάνουν κάτι τόσο «ξεπερασμένο» που δεν προσφέρει ούτε αυτοπροβολή σε έναν ψηφιακό μικρόκοσμο, ούτε ανταμείβει κάπως σε χρήμα. Η σύλληψη, πόσο μάλλον η επεξεργασία της αντίφασης ότι από τη μία το πάρκο είναι «δημόσια» περιουσία και όχι «δημοτική» αλλά ταυτόχρονα και ο δήμος ως οντότητα, εξ’ ορισμού συνιστά τη χωρική υποδιαίρεση του ευρύτερου δημοσίου, δεν θα γίνει ποτέ. Γιατί ΑΝ γίνει, τότε πρέπει να καταρρεύσει την ίδια στιγμή. Γιατί κάθε παραλογισμός, κάθε αντίφαση, ενστικτωδώς ενεργοποιούν πρωταρχικούς μηχανισμούς άμυνας, τόσο του ίδιου του μεμονωμένου ατόμου όσο και του οργανωμένου κοινωνικού συνόλου απ’ το οποίο εξαρτάται η ύπαρξη κοινωνίας, πολιτισμού, βιώσιμου μέλλοντος.
Η αναταραχή αυτή με το Χαλικάκι κλονίζει ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Κλονίζει αυτούς που συνειδητοποιούν το διακύβευμα, το υπαρκτό ενδεχόμενο ένα κομμάτι της φυσικής και κοινωνικής τους υπόστασης να αποκοπεί βίαια και χωρίς δική τους συναίνεση. Κλονίζει όμως και όσους έρχονται αντιμέτωποι με την «ανεξήγητη» αυτή αναταραχή στην οποία δεν έχουν μάθει ούτε να διακρίνουν αίτια αλλά και που αδυνατούν να ασκήσουν έλεγχο. Και όλο αυτό εντείνει μια δυσφορία που ο μέσος «συνετός» πολίτης έχει ερήμην του εκπαιδευτεί να καταπιέζει και όχι να καταπολεμά, να αποδομεί και να υπερβαίνει. Πολύς κόσμος «ακούει» όλο αυτό σαν «θόρυβο» ενός νταμαριού που όμως δεν έχει βιωματική εμπειρία ο ίδιος, ενός «αστικού θρύλου» δηλαδή που πλέον έχει καλλωπιστεί και εξευγενιστεί σε κάτι που αποτιμάται ως «υπαρκτό», ως «πολύτιμο» αποκλειστικά και μόνο μέσω της ανταλλακτικής ή επενδυτικής του αξίας. Αυτή δεν είναι άλλωστε η ουσία του «τεχνοκρατισμού»;
Ο κόσμος αυτός σαν τον βιαστικό φίλο προχθές, που έχει γαλουχηθεί με το «νορμάλ» του οικονομικού αντιτίμου στα πάντα, του κέρδους απ’ τα πάντα, του να ανήκουν σε έναν ή σε πολύ λίγους τα πάντα και που ενδόμυχα αυτοπαραμυθιάζεται ότι εγώ δεν θα ‘χω πρόβλημα, ότι κι εγώ θα «τσιμπήσω» στη μοιρασιά, ότι θα έχω πάντα parking, ότι θα έχω πάντα για καφέ στο κυριλέ βιοκλιματικό κλπ., αυτός είναι ο σκασμένος «μπάρμπας» σε 30 χρόνια από τώρα, όταν η σύμβαση θα ‘χει λήξει αλλά μαζί με αυτή και ότι στα «παλιά καλά» ήταν χρόνια δωρεάν και ελεύθερο αλλά που τώρα έγινε είδος μουσειακό, σε φωτογραφίες και ιστορικά ντοκιμαντέρ επειδή κάποιες πολιτικές «αυθεντίες» διατράνωναν πως «δεν είναι εποχή για αγώνες» και εγγυόνταν πως «όλα θα πάνε καλά».
Και για πες μας ρε μπάρμπα, τι να κάνουμε δηλαδή;
Κατ’ αρχάς να βρεθούμε. Να πούμε δυο ή και περισσότερα λόγια. Γενικά να «ταλαιπωρήσουμε» λίγο αυτή τη ρημάδα την κριτική, την αναλυτική και τη δημόσια διατύπωση λόγου. Κάτι αστικοί θρύλοι που για χρόνια κυκλοφορούν και που λένε ότι ο καλός δημότης είναι αυτός που τρώει (τέλη) και δεν μιλάει ή που δικαιούται μόνο να «προαυλίζεται» πολιτικά κάθε 4-5 χρόνια για να ρίξει στην κάλπη την ψήφο και μετά πίσω στην τρύπα του, είναι απάτη! Ξέρω ακούγεται τρελό για πολλούς αλλά ο κάθε ένας κι ο παραδίπλα κι ο παραπέρα ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ενώπιον αυτών που εκλέγουν!
Μπορούν και δικαιούνται να κρίνουν!
Μπορούν και δικαιούνται να διατυπώνουν σωστή ή λανθασμένη, επιστημονική ή μη άποψη και θέση!
Μπορούν και δικαιούνται να συνδιαλέγονται μεταξύ τους για κρίσιμα θέματα!
Μπορούν και δικαιούνται να αναθεωρούν και να αλλάζουν γνώμη!
Μπορούν και δικαιούνται να διεκδικούν!
«Ανήκουστο» έτσι; Και ειδικά όταν αυτοί οι «ανήκουστοι» πληθαίνουν, όταν ομονοούν και συστρατεύονται σε έναν σκοπό, όταν μαζεύονται κάθε μέρα για να φυλάνε και να καθαρίζουν το πάρκο, όταν έχουν τα μάτια τους ανοιχτά, όταν μπαίνουν όλοι μαζί φραγμός στην «περαστική» και «τυχαία» μπουλντόζα που πιθανόν να θελήσει να πάρει εκεί τον αέρα της τον Δεκαπενταύγουστο (λέμε τώρα), όταν καλούν και συμβουλεύονται νομικούς και άλλους επιστήμονες και τεκμηριώνουν και ενισχύουν τις θέσεις και τα εργαλεία τους, τότε θεραπεύεται θεαματικά η μοιρολατρική παράλυση του «τώρα είναι αργά και κλαφ’ τα Χαράλαμπε και σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω».
Αναλυτικό εγχειρίδιο οδηγιών για κατοχύρωση δημοτικών οικοπέδων δεν έχω αυτή τη στιγμή πάνω μου αλλά μπορεί κάλλιστα να γραφτεί ένα τέτοιο επιτόπου γι’ αρχή, όταν θα βρεθούμε με τις ιδέες του στην τσέπη η καθεμιά κι ο καθένας μας. Αρκεί να μην το «τρενάρουμε» για πολύ και μας προλάβει κάνας «βιοκλιματικός», σούπερ-καλοκαιρινός εκσκαφέας. Η μόνη βιώσιμη επένδυση και με αορίστου χρόνου σύμβαση, είναι το ελεύθερο πάρκο της γειτονιάς μας.
Και φυσικά ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΙΚΙ ΣΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ.
