Ο τραγέλαφος του Ηλεκτροφωτισμού στην πόλη…

Κοντεύουν 10 χρόνια τώρα,  αν δεν τα έχουμε ξεπεράσει,  που  στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου  και στα  γραφεία και τους διάδρομους του δεύτερου ορόφου του δημαρχείου  πραγματεύεται  “το μέγα  θέμα” του ηλεκτροφωτισμού  στην πόλη και  ακόμη άκρη δεν βρήκαμε..

Δέκα χρόνια «το μέγα έργο της πόλης»(sic),  το ανταμώνουμε είτε ως κρύο  ανέκδοτο είτε ως κουΐζ… για το ποιος λεβέντης δήμαρχος  θα σφάξει επιτέλους τον κόκορα στο  στοιχειωμένο  project.

Βαλασσόπουλος, Χατζηδάκης, Ψυρρόπουλος χτίσανε καριέρα με το ανέκδοτο του έργου. Κονταροχτυπήθηκαν  για την αναγκαιότητα του,  φορώντας  την προβιά «της πράσινής ανάπτυξης»  και «της εξοικονόμησης πόρων» του  Δήμου. Σφάχτηκαν και μάτωσαν οι  δημαρχιακές καρέκλες  για  τον δημόσιο τάχα χαρακτήρα του έργου ή την παραχώρηση στους ιδιώτες , περί αρετής και διαφάνειας  και αλλά πολλά, αλλά φως  δεν είδαμε στις γειτονιές της πόλης.

Το πιθανότερο καθώς φαίνεται  είναι ότι θα  πάμε με το ζήτημα του Η/Φ και στις επόμενες δημοτικές εκλογές με ζητούμενο αν  «οι τσίμπλες» από τα μάτια μας  θα σπάσουν…

 Τι  άραγε στοιχειώνει ένα ρημάδι  έργο και θάβονται τόσα παλληκάρια στην ποδιά του  με  ορατό τον  κίνδυνο να ξεμείνουμε  από λεβεντιά;(!!!)

 Πόσα κοκόρια, με ποια σειρά ή  εταιρία, θα  σφάξουμε για να δούμε επιτέλους  χαΐρι  στην πόλη του φωτός !

 Μέχρι τώρα έχουν ξοδευτεί  πάνω από 300 χιλιάδες ευρώ  για  μελέτες, μελετητές και σουλατσαδόρους των εταιρειών.

 Δέκα χρόνια  οι δημότες πληρώνουν  από την τσέπη τους  -μέσω του γνωστού φόρου, που σημερινός Δήμαρχος Σ.Ψυρροπουλος ελαφριά την καρδιά  και την σκέψη τον απογείωσε –  κοντά  800χιλιαδες ευρώ τον χρόνο .

Και όμως  ούτε «το φως μας βρήκαμε»…  ούτε  ηλεκτρολόγοι ήρθανε ποτέ στην αντίστοιχη υπηρεσία  ώστε  να προλαβαίνουν να αλλάζουν καμμιά  λάμπα …ούτε φόρους  και κόστη γλυτώσαμε!

Κοιτώντας το χρόνο πίσω και μπροστά  και μη αμφισβητώντας (ποια είμαι εγώ άλλωστε ) την τιμή ή την  λεβεντιά των εκάστοτε  διαχειριστών του μεγάρου στην Πρωτόπαπα που πέρασαν ή θα περάσουν  μου έρχεται συχνά πυκνά στο στόμα , ίσως  γιατί τα παιδικά μου ακούσματα κάναν  την ζημιά  και  ξέμεινα  στην κατά Άδωνη «συμμορία της μιζέριας»,  το τραγουδάκι  του Σαββόπουλου «Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία» του 1971 .  Προς σκέψη και δράση  το καταθέτω …

Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

εν αφθονία μου παρέχεις

στέγη, τροφή και προστασία

Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου

Χλωμά τρελά και κουρασμένα

παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα

κι εγώ ξαναγυρνώ σ εσένα…

Α.Τ.