Ίσως να γίνει μάθημα…

Αθώα, λοιπόν, η πρόεδρος του Σωματείου εργαζομένων Δήμου Ηλιούπολης,  Θεοδώρα Καραγιαννίδου. Το  Α΄ πενταμελές πειθαρχικό συμβούλιο απεφάνθη. Αθώα! «Η παραπομπή είχε γίνει από τον ίδιο τον Δήμαρχο σε μια προσπάθεια να φιμώσει τη δραστήρια και, φυσικά, την  “ενοχλητική” συνδικαλίστρια. Αιτία η αναδημοσίευση σατιρικού φωτομοντάζ του HlioupoliTimes, που είχε κάνει η ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook». (Ο κ. Δήμαρχος τυλιγμένος με χαρτί υγείας).

 Η σάτιρα (Satire) έχει σχέση με την προσπάθεια να μειώνει κάποιος ή να υποβιβάζει ένα θέμα, γελοιοποιώντας το και κάνοντας το κοινό να το περιφρονήσει, να διασκεδάσει, να θυμώσει ή να αγανακτήσει μαζί του. Άλλη έννοια έχει το κωμικό. Εδώ, το γέλιο είναι αυτοσκοπός, ενώ η σάτιρα χρησιμοποιεί το γέλιο. Ψιλά γράμματα.

Ψιλά γιατί η όλη υπόθεση έχει σχέση όχι μόνο με την εκδίκηση, αλλά με τη φίμωση των εργαζομένων. Δεν μας πειράζει η πρόεδρος ως άτομο, προσωπικότητα κλπ. Μας ενοχλεί, «βγάζουμε φλύκταινες» η πρόεδρος του συλλόγου.

Επικίνδυνη ατραπός.

Να τα πούμε καθαρά. «Τώρα που ξέπεσαν οι άνθρωποι, οι ιδέες και οι λέξεις».

Δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Μπορεί οιοσδήποτε να διακατέχεται από υπαρξιακή μοναξιά, μπορεί να έχει κατακλυστεί από ανασφάλεια, μπορεί «όλα να πηγαίνουν κατ’ ανέμ’», να μην του βγαίνει τίποτε… Χίλια μπορεί.  Δεν φταίνε όμως οι εργαζόμενοι.

Ας ξεκαβαλήσει, ας κατεβεί από την έδρα, ας κουβεντιάσει. Με ποιους; Ασφαλώς με τους εργαζόμενους. Είναι συνεργάτες. Δεν είναι αντίπαλοι, εχθροί, μισητά ανθρωπάρια.

Ακούστε και τον Τίτο Πατρίκιο:

«Λοιπόν δοκίμασα και την εκδίκηση

Πάλι εγώ ήμουν χαμένος»

 Ίσως να γίνει μάθημα. Ίσως…

Κίτσος ο μαθητής