Επικό τρολάρισμα Γ.Τσαρπαλή στον Στάθη Ψυρρόπουλο, τον παρουσιάζει ως επιτυχημένο Δήμαρχο!
Το χιούμορ του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Αργυρούπολης Γιάννη Τσαρπαλή, είναι γνωστό όπως και η αριστοτεχνική πένα του. Ένα δείγμα υψηλής σατιρικής τέχνης μας παρουσίασε με ανάρτησή, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook με θέμα φυσικά τον αγαπημένο του Δήμαρχο Στάθη Ψυρρόπουλο.
Προφανώς λόγω της μακροχρόνιας επαγγελματικής τους σχέσης μπορεί να γράψει και κάτι παραπάνω και να καταφύγει στο τρολάρισμα, πεδίο που άλλωστε διαπρέπει (ο Γ.Τσαρπαλής).
Αφορμή για το επικό τρολάρισμα στάθηκαν οι συνομιλίες που είχε ο ίδιος ο Γ.Τσαρπαλής με συνταξιούχους ψηφοφόρους της Ηλιούπολης, όταν χρειάστηκε και ο ίδιος να χρησιμοποιήσει την Δημοτική Συγκοινωνία Ηλιούπολης.
Με σκαμπρόζικο ύφος ο συγγραφέας έχει σκαρώσει εκπληκτικούς διαλόγους που αν και εξωπραγματικοί μοιάζουν αληθινοί και καταφέρνουν να σατιρίσουν το έργο του Δημάρχου μας. «Παιδί μου, αν δεν υπήρχε η Δημοτική Συγκοινωνία εγώ δεν θα μπορούσα να πάω ούτε στο σούπερ μάρκετ…» ήταν μια απάντηση συνταξιούχου η οποία προφανώς σχολιάζει σκωπτικά το έργο του Στάθη Ψυρρόπουλου, ενώ μια ακόμη συμπληρώνει το παζλ, «Μας έχει λύσει τα χέρια. Και για γιατρούς, και για δουλειές. Δεν είναι πολυτέλεια… είναι ανάγκη»
Στο ευφυές σατιρικό και παιχνιδιάρικο κείμενο ο Γ.Τσαρπαλής εμφανίζεται να ακούει και φωνές, περνώντας από τον σαρκασμό προς τον Σ.Ψυρρόπουλο στον αυτοσαρκασμό του ιδίου, “Μια άλλη φωνή από το βάθος ακούστηκε: «Ειδικά για εμάς τους μεγαλύτερους, είναι σωτήριο»”.
Με τέτοιους χαριτωμένους διαλόγους που σκάρωσε ο Γ.Τσαρπαλής καταφέρνει να ειρωνευτεί με λεπτό τρόπο το μπάχαλο της Δημοτικής Συγκοινωνίας που όλοι γνωρίζουμε.
Από το κείμενο του Γ.Τσαρπαλή δεν θα μπορούσε να λείπει και η αξιολόγηση της αντιπολίτευσης. Εκεί υποχωρεί ο σατιρικός χαρακτήρας και δίνει την θέση του στην σοβαρότητα περιγράφοντας ανάλογο διάλογο του με επιβάτες: “
«Ξέρετε ότι η αντιπολίτευση δεν το ψήφισε, επειδή θα γίνεται σε συνεργασία με ιδιώτη;»
Μικρή παύση…
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους… και ήρθε η απάντηση, απλή και καθαρή:
«Γι’ αυτό είναι αντιπολίτευση…».
Και όπως όλα τα μεγαλοφυή κείμενα κλείνει με συμπέρασμα βγαλμένο από την ζω….εεεεε… από το λεωφορείο:
“Κάποιες φορές, η πολιτική δεν κρίνεται στα έδρανα. Κρίνεται μέσα σε ένα απλό λεωφορείο”, γράφει ο συγγραφέας όλο νόημα, ενώ για τέλος μας επιφυλάσσει φιλοσοφικό δίδαγμα μεγατόνων:
“Κάποιες φορές, η πολιτική δεν κρίνεται στα έδρανα. Κρίνεται, στις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων. Στη διαφορά ανάμεσα στο “θεωρώ” και στο “ζω”. Και εκεί, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.”.
Εύγε στον Γιάννη Τσαρπαλή για το ιδιοφυές, χιουμοριστικό και ελαφρώς καυστικό του κείμενο, απογείωσε την σάτιρα και εκτόξευσε τον σαρκασμό, παρουσιάζοντας κάτι που δεν υπάρχει ως κάτι υπαρκτό και επιτυχημένο. Την Δημοτική Συγκοινωνία.
Όσα έγραψε όλοι τα σκεφτόντουσαν αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε τολμήσει να το κάνει, να τρολάρει δηλαδή και να ειρωνευτεί με τέτοιο επιτυχημένο τρόπο τον Δήμαρχο μας και να τον εμφανίσει ως χρήσιμο και επιτυχημένο!
….
Τι;
Δεν είναι χιούμορ; Τι εννοείς;…
Τα γράφει σοβαρά;
…
Oh Sheet!
Εδώ η ιστορία από το “Λεωφορείον ο πόθος”
Την περασμένη εβδομάδα μπήκα στη δημοτική συγκοινωνία Ηλιούπολης. Όχι για να πάω κάπου… αλλά για να ακούσω.
Κάθισα δίπλα σε μια κυρία μεγαλύτερης ηλικίας.
«Σας εξυπηρετεί το λεωφορείο;» τη ρωτάω.
Με κοίταξε και χαμογέλασε:
«Παιδί μου, αν δεν υπήρχε αυτό, εγώ δεν θα μπορούσα να πάω ούτε στο σούπερ μάρκετ…»
Λίγο πιο πίσω, ένας κύριος συμπληρώνει:
«Μας έχει λύσει τα χέρια. Και για γιατρούς, και για δουλειές. Δεν είναι πολυτέλεια… είναι ανάγκη.»
Μια άλλη φωνή από το βάθος:
«Ειδικά για εμάς τους μεγαλύτερους, είναι σωτήριο.»
Τους ακούω, τους αφήνω να μιλήσουν. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν η πραγματικότητα μιλάει μόνη της.
Και τότε τους ρωτάω:
«Ξέρετε ότι η αντιπολίτευση δεν το ψήφισε, επειδή θα γίνεται σε συνεργασία με ιδιώτη;»
Μικρή παύση…
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους… και ήρθε η απάντηση, απλή και καθαρή:
«Γι’ αυτό είναι αντιπολίτευση…»
Κάποιες φορές, η πολιτική δεν κρίνεται στα έδρανα.
Κρίνεται μέσα σε ένα απλό λεωφορείο.
Στις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων.
Στη διαφορά ανάμεσα στο “θεωρώ” και στο “ζω”.
Και εκεί, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.
