Αναζητείται αισθητική…

Πρόκειται για το ίδιο αληθινό δένδρο, απλά η μια φωτογραφία είναι τραβηγμένη μέρα και μας δείχνει το δέντρο όπως το έφτιαξε και το μεγαλώνει η φύση και η άλλη φωτογραφία είναι τραβηγμένη βράδυ και μας δείχνει πως το μεταμόρφωσε ο Δήμος Ηλιούπολης.

Η ιστορία ξεκινά πριν περίπου ένα μήνα όταν παρατηρώντας προσεκτικά εντοπίσαμε το δέντρο αυτό στην Πλατεία Φλέμινγκ (πλατεία παρέλασης) και σκεφτήκαμε οτι έχει τις ιδανικές διαστάσεις και σχήμα για να είναι το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πόλης. Είναι αληθινό, είναι σε ωραίο σημείο με απλωσιά μπροστά του, είναι σε μια πλατεία εύκολα προσβάσιμη από μικρούς και μεγάλους. Την ιδέα αυτή μαζί με την φωτογραφία την ανεβάσαμε στην σελίδα του HlioupoliTimes στο facebook, προτείνοντας να γίνει αυτό το κεντρικό δέντρο της Ηλιούπολης. Άλλωστε παρόμοια δέντρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ξεριζώνονται και μεταφέρονται στις πλατείες πρωτευουσών και στήνονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα…εμείς το έχουμε έτοιμο και στημένο.

Στην Φλέμινγκ το κεντρικό δέντρο με την φάτνη και τον παιδότοπο, στην κεντρική πλατεία το χωριό με τα ξυλόσπιτα  και η ενδιάμεση λεωφόρος Ειρήνης στολισμένη ανάλογα να συνδέει τους δυο πόλους, δημιουργώντας ένα εορταστικό σύνολο.

Με ιδιαίτερη έκπληξη χτες βράδυ είδαμε φωτισμένο το αληθινό δέντρο στην πλατεία Φλέμινγκ και αρχικά νιώσαμε χαρά η οποία όμως δεν κράτησε πολύ. Ο τρόπος που είναι τοποθετημένα τα φώτα πάνω στο δέντρο, οι ευθείες γραμμές, τα λιγοστά λαμπάκια για λόγους οικονομίας προφανώς, δίνουν μια παραμορφωτική και μίζερη εικόνα. Εν ολίγοις καταστρέφουν την ομορφιά της φύσης, την πνίγουν και με τις κάθετες ευθείες γραμμές την φυλακίζουν δημιουργώντας ένα θέαμα αντιαισθητικό έως και αποκρουστικό. Ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός πάνω σε αληθινά δέντρα θέλει φώτα πυκνά και “νωχελικά” ριγμένα πάνω τους όχι τεντωμένα σα να στηρίζουμε αντίσκηνο. Χαλαρότητα θες να εκπέμψεις όχι εκνευρισμό.

Η αισθητική στις πράξεις και τις κατασκευές του Δήμου χρόνια τώρα είναι σε έλλειψη. Κιτσάτες εικόνες, κιτσάτες εκδηλώσεις, φωτισμένα με πολύχρωμα φώτα δημόσια κτήρια σαν να πρόκειται για σκυλάδικα στην εθνική Τρικάλων-Καρδίτσας, φωτισμένο μωβ(!) καμπαναριό στην Κοίμηση σα να πρόκειται για προάστειο των Σκοπίων, τρικολόρε Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, μοκέτες στα πάρκα και παρτέρια, μπλε ελιές στην κεντρική πλατεία, σκυλάδες ως καλεσμένοι σε γιορτές και γλέντια του Δήμου, φωτογραφίες του Δημάρχου με γαλάζιους τουριστικούς τρούλους της Σαντορίνης(!) τον Δεκαπενταύγουστο, είναι μερικές από τις αποδείξεις οτι η αισθητική σε αυτή την πόλη έχει εξοριστεί δια παντός. Είναι αποδείξεις οτι το ημερολόγιο μπορεί να γράφει 2025, αλλά οι αντιλήψεις του Δήμου είναι στο 1980… Παρωχημένες και αναχρονιστικές. 

Όταν πριν μερικούς μήνες είχαμε ξανακάνει ανάλογο θέμα ασχολούμενοι με τους χρωματιστούς προβολείς του Δημαρχείου, αντιδήμαρχος που προφανώς διαφωνούσε με τις καταγγελτικές απόψεις μας, είχε ρωτήσει τον γράφοντα: “Γιατί δεν σου αρέσει το Δημαρχείο μας με τα πολύχρωμα φώτα”, “γιατί θυμίζει μπουρδέλο” του απαντήσαμε κοφτά, χωρίς να μπορεί να γεφυρωθεί το χάσμα αισθητικής αντίληψης μεταξύ μας.  Τα δημόσια κτήρια παντού στον πολιτισμένο κόσμο φωτίζονται με λευκά χρώματα, όχι με πορτοκαλοκόκκινα. Κτήρια είναι όχι χαλιά της Μοιραράκη. Του το εξηγούσαμε αλλά δεν καταλάβαινε τίποτα, επέμενε οτι το έγχρωμο είναι καλύτερο από το μονόχρωμο σα να μιλούσαμε για τηλεοράσεις.

Και βέβαια η αισθητική δεν σταματά στα φώτα δέντρων και κτηρίων, επεκτείνεται στο ύφος των πολιτιστικών εκδηλώσεων, στην αξιοποίηση του Θεάτρου και του Κινηματογράφου, στις επιλογές παραστάσεων με κριτήρια εμπορικότητας και κερδοφορίας, στον αποκλεισμό τοπικών συλλόγων από ποικίλες εκδηλώσεις του Δήμου, σε ξενόφερτα Santa Run κλπ. Η αισθητική επεκτείνεται στο πως αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως διοίκηση, τι επιλέγεις να εκπέμψεις πολιτικά και κοινωνικά. 

Και ο προβληματισμός παραμένει: Όταν σε μια πόλη η αισθητική και το γούστο απουσιάζουν στα απλά και καθημερινά, αναρωτιόμαστε αν είναι δυνατόν στα μεγάλα και σημαντικά να υπάρξει λύση. Η ζωή θα το δείξει (ελπίζουμε όχι να το φωτίσει…)

Θ.Κ.