Το δίκιο του αγώνα…

Ξημέρωσε μια σπουδαία μέρα για την πόλη μας. Το δίκιο του αγώνα των εργαζομένων, απολυμένων, “δικαστηριούχων” (όπως εύστοχα και αυτοσαρκαστικά ανέφερε απολυμένη καθαρίστρια που επέστρεψε στην εργασία της μέχρι νεωτέρας), ομήρων κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών, αναλώσιμοι άνθρωποι που γυρνάνε το γρανάζι της κοινωνίας και της οικονομίας, θα τραγουδηθεί το βράδυ στο κλειστό γυμναστήριο της Ηλιούπολης.

Το δίκιο του αγώνα τους θα γίνει σημαία, θα γίνει παντιέρα, θα γίνει φωτιά να κάψει το άδικο, θα γίνει φως που θα φωτίσει τα σκοτάδια. Το δίκιο του αγώνα τους κυοφορεί ήδη ως “τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής”.

Το δίκιο του αγώνα εφαλτήριο για ακόμα μεγαλύτερους αγώνες. Οδηγός και έμπνευση. Έναυσμα για τα μεγάλα και σπουδαία. Για την επιβολή του μοναδικού νόμου στον οποίο υπακούει η λαϊκή τάξη, το δίκιο του εργάτη.

Κι όταν το δίκιο του αγώνα συναντιέται με το δίκιο του εργάτη, γεννιέται η ελπίδα, γεννιέται ο καινούργιος κόσμος, γεννιέται η κοινωνία που άνθρωπος δεν θα εκμεταλλεύεται άνθρωπο. Σ’ αυτήν την κοινωνία η εργασία θα είναι δεδομένη συνθήκη και δικαίωμα αναφαίρετο. Χωρίς συμβάσεις, ημερομηνίες λήξης, ομηρία.

Για αυτήν την κοινωνία ο Πάμπλο Νερούδα έγραψε το εμβληματικό αριστούργημα “Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω”, το οποίο και δικαιωματικά αφιερώνεται στους  συμβασιούχους εργαζόμενους του Δήμου Ηλιούπολης,απολυμένους και μη, που σε λίγες ώρες μια αγκαλιά, μια γροθιά με το λαό της πόλης θα τραγουδήσουν για το δίκιο του αγώνα και για το ότι τίποτα δεν πάει χαμένο…