Η επιβεβλημένη “συγνώμη” Κορμά και η διαρκής υπεροψία Καπίρη, όψεις του ίδιου νομίσματος

Ένα ταχύρρυθμο «μάθημα αλαζονείας» πήραμε το βράδυ της Τρίτης 3 Νοεμβρίου από δύο κορυφαία στελέχη της Δημοτικής Αρχής. Η δημοσιοποίηση ενός στιγμιότυπου από το πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν ξεδίπλωσαν για άλλη μια φορά, την πολιτική αντίληψη και την αισθητική με την οποία η Δημοτική Αρχή αντιμετωπίζει τη δημόσια κριτική.

Στο επίμαχο στιγμιότυπο, η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμητρα Κορμά, εμφανώς εκνευρισμένη, στρέφεται στο πλάι του προεδρείου και με κλειστό μικρόφωνο, απευθύνει στον δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης Β. Κεφαλά τη φράση: «Άντε από εκεί, μαλάκα!». Είχε προηγηθεί έντονη λεκτική αντιπαράθεση, επίσης με κλειστά μικρόφωνα. (δείτε εδώ)

Η εικόνα είναι θλιβερή. Το πρόσωπο που έχει την ευθύνη να διασφαλίζει την ομαλή διεξαγωγή της συνεδρίασης, τον σεβασμό των κανόνων και την ισότιμη συμμετοχή των συμβούλων καταφεύγει το ίδιο σε αγοραία προσβολή. 

Το βίντεο, με το σχετικό ζουμ στο πρόσωπο της κ. Κορμά, δημοσιοποιήθηκε αρχικά από το Ilioupolinews. Μια τέτοια εικόνα θα απαιτούσε άμεση αναγνώριση του ατοπήματος και μια καθαρή, ανεπιφύλακτη συγγνώμη. Από τη Δημοτική Αρχή θα περίμενε κανείς τουλάχιστον να μην επιχειρήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Η αντιδήμαρχος Έλενα Καπίρη, ωστόσο, επέλεξε να παρέμβει με μια ανάρτηση στο γνώριμο ύφος των διαδικτυακών «ρητών», γράφοντας: «Εκεί που λες δεν έχει πιο κάτω κάποιοι σε διαψεύδουν πανηγυρικά!».

Στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή και από τα συμφραζόμενα της ανάρτησης, η αιχμή διαβαζόταν ως επίθεση προς εκείνον που δημοσιοποίησε το περιστατικό, δηλαδή το Ilioupilinews. Η προσβολή προς έναν δημοτικό σύμβουλο έμενε στο απυρόβλητο, ενώ η ανάδειξή της εμφανιζόταν ως ο πραγματικός «κατήφορος». Η πάγια τακτική της Δημοτικής Αρχής: Φταίει ο “άλλος” ποτέ “εμείς”.

Πρόκειται για μια βολική αντιστροφή ευθυνών: η δημόσια συμπεριφορά ενός θεσμικού προσώπου παραμερίζεται και στο εδώλιο τοποθετείται όποιος την ξεμπροστιάζει και την εκθέτει στην κρίση των πολιτών. Αλαζονεία; Στρουθοκαμηλισμός; Σε κάθε περίπτωση μια αντίληψη που αρνείται να δεχτεί τον δημόσιο έλεγχο, όπως θα όφειλε.

Βεβαίως κάτω από την ανάρτηση έσπευσαν να εκφράσουν τη συμφωνία τους στελέχη και υποστηρικτές της Δημοτικής Αρχής, σύμβουλοι και παρασύμβουλοι. Η συσπείρωση της “γνωστής παρέας” ήταν άμεση. Η αυτοκριτική μπορούσε να περιμένει.

Λίγο αργότερα η ίδια η Δ. Κορμά αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη. Η ανάρτηση της Ε.Καπίρη, όμως, παρέμεινε χωρίς διευκρίνιση ή ανασκευή. Ακόμη και μετά τη συγγνώμη της προέδρου, δεν υπήρξε κάποια εξήγηση για το ποιος, τελικά, είχε κατέβει «πιο κάτω» και με ποια συμπεριφορά.

Η συγγνώμη της Δ. Κορμά ήταν επιβεβλημένη. Το περιεχόμενό της  ωστόσο, αφήνει ανοιχτό το ζήτημα της ουσιαστικής ανάληψης ευθύνης. Η αναφορά σε «συμπεριφορά που την ώθησε» στον αγοραίο χαρακτηρισμό μεταφέρει μέρος της ευθύνης στον αποδέκτη της προσβολής, τον Β.Κεφαλά δηλαδή.  Μια συγγνώμη όμως, χάνει το βάρος και την αξία της, όταν συνοδεύεται από την εξήγηση ότι κάποιος άλλος προκάλεσε το ατόπημα.

Ούτε η επίκληση των “ανθρώπινων αδυναμιών” αρκεί. Ασφαλώς και η πρόεδρος είναι άνθρωπος με αδυναμίες, όπως όλοι. Ο θεσμικός της ρόλος όμως, απαιτεί να τις διαχειρίζεται, ιδιαίτερα τη στιγμή της έντασης. Εκεί ακριβώς δοκιμάζονται η ψυχραιμία, η κρίση και η ικανότητά της να προεδρεύει.

Κανείς δεν απαιτεί το αλάθητο. Η απαίτηση όμως είναι μια και συγκεκριμένη: σεβασμός προς τους κανόνες, σεβασμός προς τους εκλεγμένους συμβούλους και καθαρή αναγνώριση ενός λάθους όταν αυτό συμβαίνει.

Η προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου δεν δίνει το δικαίωμα της προσβολής. Επιβάλλει την υποχρέωση της αυτοσυγκράτησης και του αυτοελέγχου.

Και τέλος η δημοσιοποίηση μιας παρεκτροπής ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ, αποτελεί μέρος του δημόσιου ελέγχου, υποχρέωση των site, όσο κι αν αυτό ενοχλεί όσους ασκούν την εξουσία.

Θ.Κ.

ΥΓ1. Τρια χρόνια τώρα η κατάσταση χειροτερεύει. Από γκάφα σε γκάφα, από ανικανότητα σε ανικανότητα, από ατόπημα σε ατόπημα. Δεν το βλέπετε και οι ίδιοι; Θα ζητούσαμε να πάρετε μέτρα αλλά δεν έχει πια κανένα νόημα…

ΥΓ2. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουνε, ίσως, κάποιο θάμα! (Κ.Βάρναλης)