Η σημειολογία της εικόνας (του Γιώργου Σαράντη)

Σου βάζω να δεις μια εικόνα. Ξέρω από πριν πως μάλλον δεν θα σε «κερδίζει». Γι’ αυτό και «βοηθάω» από κάτω με λόγια γραμμένα. Σαν γουλιά που σπρώχνει να πάει κάτω η μπουκιά που στέκεται ενοχλητικά στο «λαιμό» μιας ανεπιθύμητης ερμηνευτικής επεξεργασίας.

«Κλεφτές», ξεδιαλεγμένες λήψεις του πολυπόθητου εκείνου δευτερολέπτου που ο/η «σταρ» της βραδιάς θα βρεθεί στο ίδιο κάδρο με ‘σένα. Είναι αλήθεια πως στο φωτορεπορτάζ δεν κάνεις οικονομία, πατάς το κουμπί και τραβάς σωρηδόν από πριν. Και μετά σπίτι, με ησυχία και μυαλό καθαρό κάθεσαι και κάνεις διαλογή. Μια-δυο-τρεις απ’ τις εκατόν τρεις, δεν μπορεί, θα πετύχαν. Απατήσεις προδιαγραφών και ποιότητας δεν πολυέχεις. Αρκεί να αποτυπώνεται καθαρά η «συνάντηση». Τι κι αν τα ενσταντανέ είναι σχετικά χάλια και δεν πολυεκπέμπουν «στάτους» και «ίματζ». Τι κι αν τυπικά δεν προσφέρονται για επικοινωνιακή χρήση της προκοπής, μιας και  κοιτώντας τα νιώθεις κι εσύ τον συνωστισμό και το σπρωξίδι των συνοδών με τα υψωμένα σαν λάβαρα κινητά, που ο καθένας τους παλεύει να σιγουρέψει το «αυτόγραφο» του δικού του ανθρώπου, αντάμα με το ακριβοθώρητο είδωλο που μοιράζει χειραψίες και χαμόγελα σε άτομα που στην πραγματικότητα του είναι αδιάφορα.

Είναι σαν τις καλοκαιρινές αυτές συναυλίες σε ανοιχτά θέατρα και υπαίθριους χώρους. Όλοι έχουμε βρεθεί σε μια τέτοια, που ειδικά όταν είσαι μπροστά στη σκηνή ή κοντά στο μπες-βγες απ’ αυτή, οι πιθανότητες να φωτογραφηθείς «μαζί» με την αγαπημένη σου μπάντα ή το λαμπερό solo είδωλο είναι απολαυστικά πολλές. Και για τους περισσότερους δυστυχώς, η ανάμνηση που θα πάρουν μαζί τους δεν είναι ή όλη παράσταση αλλά αυτό το ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο της «εξίσωσης» με το άπιαστο. Ορίστε, να, το ακουμπάω, μιλάω μαζί του, μου δίνει σημασία, και εσείς όλοι δεν είστε εκεί. Ήμουν εγώ, όχι εσείς. Εσείς δεν φαίνεστε. Και ξέρετε γιατί; Γιατί στην ουσία δεν υπάρχετε, χωρίς παρεξήγηση δηλαδή αλλά να, είστε λίγο ασήμαντοι.

Μια συναυλία λοιπόν ή ένα εξωτικό μέρος για λίγους απ’ όπου μια εικόνα σε (κακο)δείχνει να λες: «Είμαι εδώ για όλους εσάς», ο εκλεκτός-εκλεγμένος, ο ισότιμος-ισάξιος μ’ αυτούς που εσείς δεν θα αξιωθείτε να συναντηθείτε ποτέ.

Όμως ξέρεις ότι εκεί είσαι μόνο για σένα.

Και γνωρίζεις καλά πως όσοι πρωταγωνιστούν και βρίσκονται στη σκηνή διακρίνουν μονάχα «κοινό». Όχι τον ένα, όχι εσένα, μόνο τη γεμάτη κερκίδα απέναντι και λίγο πιο κάτω, αυτή που θα χειροκροτήσει και ευγενικά και συναινετικά θα αποχωρήσει στο τέλος. Αυτό είναι άλλωστε το δικό της μερίδιο στην παράσταση. Οι πρωταγωνιστές κάθονται χώρια. Θα μπορούσες να γίνεις αλλά θέλει ταλέντο, θέλει προσπάθεια, θέλει πράγματα δύσκολα και απαιτητικά.

Και πόσο «παρωχημένα»…

Που να μπλέκεις…

Καταλαβαίνω.