«Ο Φωτισμός» στο κολυμβητήριο

Σχόλασε το «Δωδεκαήμερο». Τέλος τα Φώτα.  Εβυθίσθη-κατεβυθίσθη, ανασύρθηκε. «Τον έπιασαν τα παιδιά, τα νιάτα τον Σταυρό». Στο Κολυμβητήριο. Σε μια τελετή που «ο Δήμος διά των χειρών του Δημάρχου έκοψε τη βασιλόπιτα». («Θα ακολουθήσει η κοπή της βασιλόπιτας του Δήμου μας», σύμφωνα με την Πρόσκληση. Δήμος, φυσικά, δεν κόβει. Άντε, γιατί διαβάζοντας την πρόσκληση, άλλο «κόψιμο» μάς έρχεται στο μυαλό»).

Κι ένα απλό αεράκι «πασάλειψε» απαξάπαντες εμβάλλοντας επί των ψυχών τη «Θεία Φώτιση». Για όλους/ες. Την έχουμε άλλωστε ανάγκη. Γι’ αυτό ας ευχηθούμε να την έχουμε όλο το χρόνο.  Άρχοντες, αιρετοί, «πληβείοι και πατρίκιοι» -όσο κι αν είναι αδόκιμοι οι όροι- όλο το χρόνο να είναι φωτισμένοι! Κρυφά και φανερά ευχηθήκαμε σε όλους τους αιρετούς φωτισμένη διετία.  Όχι, φυσικά, «Φωτισμένη Δεσποτεία».  Εκεί ισχύουν «όλα για το λαό, αλλά τίποτε διά του λαού».  Εμείς περιμένουμε-αναμένουμε άλλο φως. 

Να φωτίσει η Ηλιούπολη, γιατί «μαύρα σκοτάδια πλάκωσαν», στους δρόμους, τα δρομάκια και στις λεωφόρους.  Φωτίζονται μόνο από τα φώτα των αυτοκινήτων. Να προλάβουμε τον φωτισμό γιατί σε δύο χρόνια γίνονται εκλογές. Δεν είναι πολύς ο χρόνος. Θα δείτε. Θα αρχίσουν από τώρα τα προεκλογικά.

Ο άλλος Φωτισμός σε τόσα θέματα, «άστα να πάνε». Αναμένομεν.

Ας μην είμαστε απαισιόδοξοι. Θα τα ελέγξουμε, θα τα κοστολογήσουμε και θα τα αναθέσουμε.

«Έγινε σήμερα τόσο/Φως/που οι τυφλοί/καθισμένοι στις πέτρες/τ’ ακούν σαν κελάηδημα». Νικηφόρος Βρεττάκος

Κίτσος ο αφώτιστος